Nu künnt se ook noch kieken

Wat is dat düssed Johr dull mit de Teeken, ne… Ick meen de lütten Quälgeister, to de man „Zecken“ op Hochdüütsch seggt. Bi unse beiden Katten treckt wi de Dinger al siet März rut. Intwüschen hebbt se an Dag gern mol fief vun de Beesters in’t Fell. Na jo, Ratz un Fiete, so heet uns Katten, leggt sick je ook gern in de Büschers, in’t hoge Gras un överhaupt dorhen, wonehm Teeken so gern op ehr Fröhstück töövt. Wi künnt mit de Katten schimpen oder ganz ruhig mit ehr diskuteern – dat nütz allns nix. Jümmers weller leggt de beiden sick dorhen, wo ook de lütten Blootsaugers sünd. Blangbi: Teeken löppt ni no ehr Eeten, se töövt wat dat Eeten so dicht an ehr rankümmt, dat se sick blots noch fastholn mööt. Un wenn dat ween mutt, denn töövt se fief Johr un noch mehr op ehr näste Mohltied. Teeken sünd also ni blots lästi, se sünd ook recht fuul. Un blind sünd se noch opto. Tominst de, de wi bi uns so kinnt. Nu is overs ’n Teeken-Oart ut de Tropen no uns insleept worrn. Hyalomma heet de Dingers. Se reist tomeist mit ünnerscheedliche Vogels in, de in Winter no Süden fleegt. Un bi de Hüalommas is allns anners. To’n ersten künnt düsse Teeken kieken. Good sogor. Mit ehr groote Oogen spekuleert se in de Gegend rüm. Un wenn wat to Eeten vörbikümmt, denn rennt se dat bilütten sogor ’n poor hunnert Meter achteran. Hüppen künnt se ook. Un se sünd veel grötter as unse Teeken. Ohaueha. Dat is je richti Gruselig. Ick wurr gern mol weeten, wat de Natuur in Sinn harr, as se de Teeken erfunnen hett. Veellicht harr Mudder Natuur jüst ’n slechten Dag. Man weet dat ni. Mi hett düssed Johr jedenfalls to’n Glück noch keen Teek beeten. Toi, toi, toi. Overs wenn ick in Tokunft mitkrieg, dat mi so’n niemodsche Hüalomma-Teek ankiekt, mit de Oogen knippelt un mi achterandackeln will, denn kiek ick eenfach so granti trüch, dat se sick gor ni truut, no mi hentoloopen. Nu mutt ick blots noch ’n Möglichkeit finnen, wo ick dat grantige Kieken ook uns Katten bibring‘ kann… In düssen Sinn