O autofikcji „Trzewia” | Ola Paduch

Do audycji Kempa Kultury zaprosiłam z Aleksandrę Paduch, autorkę powieściTrzewia (Wydawnictwo Czarne), z którą porozmawiałam o jej debiutanckiej autofikcji, ale także:o jedzeniu jako doświadczeniu i pamięci,o formie stu krótkich historii, które składają się na obraz lat 90. i początku 2000,o polskich rodzinach w czasach transformacji ustrojowej,i o tym, jak brzuchy stają się metaforą tego, co przeżywamy.O powieści Trzewia (ze strony Wydawnictwa Czarne)W centrum tej opowieści jest zwykła polska rodzina. Matka, ojciec, rodzeństwo, dziadkowie. Tłusto zastawione stoły, sałatki z majonezem, ciasta z margaryną. Wielki brzuch dziadka, za którym można się ukryć. Zwyczajnie mieszka też w tym domu strata: w opowieściach litania wojennych traum, w teraźniejszości – nagły brak, po którym wycie niesie się z łazienki.W tle Polska lat dziewięćdziesiątych. Wycinanie wzmianek o Spice Girls z „Popcornu”, serowe flipsy zostające na palcach i zapach kiosku. To rzeczywistość nieodległa, a zarazem bezpowrotnie utracona. Jak bowiem uczy doświadczenie dziadków, do niczego nie można się przyzwyczajać. Raz jest się tu, raz tam, raz ma się, raz ma się odebrane. Zostają ciała, które trzeba nakarmić.Debiut Aleksandry Paduch jest mikrohistorią jednej rodziny, a jednocześnie opowieścią o wielu polskich rodzinach, w których cielesność i bliskość były zarazem naturalne i wstydliwe, konkretne i niewypowiedziane. To precyzyjny, fizjologiczny opis lęków i pragnień, zagnieżdżonych w brzuchu i głowie. W trzewiach./ rozmowa powstała w ramach audycji Kempa Kultury w radiu Jazzkultura