O Suenio d'o Dragón: A misión episode artwork

EPISODE · Feb 3, 2021 · 57 MIN

O Suenio d'o Dragón: A misión

from Dragón

Buen dia, si hue ye mierques as 11 d’o maitín, y somos en Radio La Granja, isto ha de ser….O Suenio d’o Dragón. Dende o vico de San José, en Zaragoza, Ciudat Prisión, Ni un paso dezaga, ni p’afinar l’atine. Prencipiamos!!!! Mi vida por un sueño/ A mia vida por un Suenio------Falsalarma(4:32) Mosica de fundo—5 punk instrumentals for filmmakers/More punk instrumental for filmakers------Louis Lingg & The Bombs. Bueno, ya sabes que si quiers participar u aportar bella cosa a o programa, lo puetz fer d'as siguients trazas: A primera, clamando a o programa en directo a nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro; nueu siet seis tres seis ueito ueito nueu quatro Tamién, ninviando un mensache a o guasap almadeta osdd seis ueito nueu novanta y ueito zero seis vinte y siet; almadeta seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet. Y, mesmo, por correu electronico, osueniododragon roba gmail.com, tot chunto y en minusclas; u si lo prefieres, en a pachina d'o mesmo nombre de Radio Patio Facebook. D’o Blog d’Ana Isabel, Versos en a tuya piel D'a selva Plevida, salto d'aromas y ecos, selva d'as fadas. Machia en a broma y brilo en as flors, que a la nueit espullan a suya belleza y floreixen d'amor. Aquí a fortuna ye una dama que veste de verda y clama a la nueit o suyo manto de suenios. Leva en as suyas mans o polvo estelar que a o contacto con l'aire se torna dulza melodía, o canto d'una nana. I hai un duende que torna d'o suenio profundo a vivir. A nueit traye en as suyas cabellos os filos que teixioron os arrigachuelos nocturnos, que cantan a la luna de plata quan les mira dende o ciel. Luna, que reflecta en a suya cara a luz d'o suyo amant leixano. No i hai foscor que pueda amagar por siempre iste mundo de suenios y a suya valura. No i hai foscor que pueda amagar por siempre a machia d'este cuento que dende lo profundo d'a selva emerche pa o follet inquieto que t'habita. Vendíamos versos-----------Juan Caballero y La Banda Sin Nombre(4:34) TERCERA PARTE: A MISIÓN. De cómo Defensa Zapatista tracta d'explicar-le a Esperanza quál ye a misión d'o zapatismo y atros felices razonamientos. “Bueno, ye por ixo que te voi a explicar bella cosa muit important. Pero no lo puetz prener apunte, sino que quiere que l'alzas en a tuya cabeza. Porque o quaderno an quiera lo deixas tirau, pero a cabeza la has de cargar tot o tiempo”. Defensa Zapatista camina d'un costau a unatro, como que diz que feba o feniu quan explicaba bella cosa muit important. Esperanza ye posada sobre un tronco y, previsora, ha colocau un nailon sobre a fusta humida, florexent de molsa, fongos y rametas ixutas. “Acaso lo imos a mirar o puesto an plegamos con la luita?”, suelta Defensa Zapatista sinyalando con as suyas manetas a garra parte. Esperanza ye pensando una respuesta, pero ye evident que Defensa fació una pregunta retorica, ye decir, no le intresa a respuesta, sino as preguntas que le siguen a la primera qüestión. Seguntes ella, Defensa Zapatista ye seguindo o metodo scientifico. “A problema no ye alavez plegar, sino fer-se un camín. Que sía que si no i hai camín, pus cal fer-lo, porque si no, cómo”, a nina brande un machete que a saber d'án salió, pero de seguras en bel puesto lo son buscando. “Alavez, a problema como que que se cambió y lo mas primer ye o camín. Porque si no i hai camín pa an quiers ir, pus de baldes yes con ixa preocupación. Alavez, qué imos a fer si no i hai camín pa an imos?”. Esperanza responde con satisfacción: “Asperamos a que deixe de plever pa que no nos mullamos quan femos o camín”. Defensa se mesa os cabellos -y arruina o peinau que a as suyas mamaces le prenió meya hora acomodar- y chila: “No!”. Esperanza dubda y aventura: “Ya sé: le decimos una mentira a o Pedrito que i hai carambelos allá an imos, pero no i hai camín y veyese quí fa un o suyo camín primer, pus se boza de carambelos”. Defensa reacciona: “Acaso imos a pedir emparo a los punches hombres? Nuncamente. Nusatras lo imos a fer como mullers que somos”. “Cierto”, diz Esperanza, “qué tal y de rapiconté i hai chicolates”. Defensa sigue: “Pero qué tal que nos perdemos quan imos ubrindo o camín?”. Esperanza responde: “Chilamos pedindo aduya? Quitamos codetón u tocamos o caragol pa que sienten en o lugar y vienen a rescatar-nos?”. Llora la tierra/ Plora a Tierra---------------Libérate! (00:35) Defensa entiende que Esperanza ye prenendo l'afer literalment y, amás, ye obtenendo o consenso d'a resta d'o publico. Por eixemplo, o gato-can agora se lamina as mostaixas imachinando a olla plena de chicolates a la fin d'o arco de Sant Chuan, y o caballo choco sospeita que tal vegada tamién i hai panizo con sal y a olla rebute de redomas de plastico. A Calamidad ensaya a coreografía que le disenyó o SupGaleano, clamada “pas de chocolat”, que consiste en acapizar-se, en modo “*rinoceront”, sobre a olla. Elías Contreras, por a suya parte, dende o primer qüestionamiento quitó a suya lima y esmola o suyo machete de dople canto. Mas enta allá, un ser indefiniu, extraordinariament pareixiu a un escarabacho, porteya una pancarta an se leye: “Clamatz-me Ismael”, discute con o Viello Antonio as avantallas d'a inmovilidat en tierra firme, y asinas argumenta: “Pus sí, o mío estimau Queequog, no i hai ballena blanca que s'amane a puerto”. O viello indichena y zapatista, mayestro involuntario d'a cheneración que s'alzó en armas en 1994, se forcha un fumarret con doblador y escuita atento os argumentos d'o cuquet. A nina Defensa Zapatista asume que, igual que as sciencias y as artes, ye en o dificil puesto en que se ye incomprendida: como que un pas de deux aguardando o abrazo pa las pirouettes y o sostiene pa un portié; como que un film preso en una lata, asperando una mirada que lo rescate; como que un puerto sin embarcación; como que una cumbia pendient d'unas ancas que le den vocación y destín; como que un Cigala concavo sin convexo; como que Luz Casal indo a la trobada d'a flor prometida; como que Louis Lingg sin as bombas d'o punk; como que Panchito Varona buscando, dezaga d'un acorde, un abril furtau; como que un ska sin slam; como que un chelau de nuez sin un Sup que le faiga as honors. Pero Defensa ye esfensa, pero tamién ye zapatista, asinas que cosa que brenca, resistencia y rebeldía, y con a mirada busca o socorro d'o Viello Antonio. “Pero as tronadas no respectan brenca: lo mesmo en mar y en tierra, en ciel y suelo. Dica as tripas d'a tierra cullebrian y sufren humans, plantas y animals. No importan a suya color, a suya grandaria, o suyo modo”, diz con voz amortada o Viello Antonio. Totz alzan un silencio metat respecto y metat terror. Sigue o Viello Antonio: “As mullers y os hombres veyen de guarnexer-se d'aires, plevidas y suelos rotos, y asperan a que pase pa veyer qué quedó y qué no. Pero a tierra fa mas porque se prepara pa dimpués, pa o que sigue. Y en o suyo alzar-se empecipia ya a cambiar. A mai tierra no aspera a que remate a tronada pa veyer qué fer, sino que dende dinantes empecipia a construir. Por ixo dicen os mas sabedors que o maitín no plega asinas nomás y amaneixe de bote y boleyo, sino que ye ya aguaitando entre as uembras y, qui sabe mirar, la troba en as crepas d'a nueit. Por ixo os hombres y mullers de panizo, quan siembran, soneyan con a tortiella, o atole, o pozol, o tamale y o marquesote. No i hai encara, pero saben que i habrá y ye o que manda o suyo treballo. Miran o suyo puesto de treballo y miran o fruito mesmo antes que a simient toque o suelo. Os hombres y mullers de panizo, quan miran iste mundo y os suyos dolors, miran tamién o mundo que caldrá devantar y se fan un o suyo camín. Tres miradas tienen: una pa l'anterior; l'atra pa lo de agora, y unatra una pa o que sigue. Asinas saben que siembran un tresoro: a mirada”. Defensa asiente entusiasmada. Entiende que o Viello Antonio entiende l'argumento que no aconsigue a explicar. Dos cheneracions distants en calandario y cheografía tienden un puent que va y viene… como os camins. “Correcto!”, quasi chila a nina y mira con carinyo a l’anciano. Y sigue ella: “Si ya sabemos án imos, quiere decir que ya sabemos án no queremos ir. Alavez en cada paso imos aluenyando-nos d'uns costaus y nos imos amanando a unatro un. No hemos plegau encara, pero o camín que femos nos va marcando ya por ixe destín. Si queremos minchar tamales, no imos a estar sembrando carbazas”. O auditorio en pleno fa un comprensible cenyo de fastio, imachinando una horrible sopa de carbazas. “Enduramos a tronada con o que sabemos, pero ya somos preparando o que sigue. Y lo preparamos ya d'una vegada. Por ixo cal levar a parola luen. No importa si qui la dició ya no va a estar, sino que o que importa ye que plegue a simient a buena tierra y que, an ya i hai, se desembolique. U sía emparar. Ixa ye a nuestra misión: estar simient que busca atras simients”, sentencia Defensa Zapatista y, endrezando-se a Esperanza, pregunta: “Entendiés?”. Esperanza se mete de piet y, con toda a solemnidat d'os suyos 9 anyos, responde seria: “Sí, claro l'entendié que de por ell imos a morir miserablement”. Y, quasi immediatament, adhibe: “Pero imos a fer que vala a pena”. Totz aplauden. Pa reforzar o “que vala a pena” d'Esperanza, o Viello Antonio quita d'o suyo zurrete una bolsa d'os chicolates que claman “besitos”. O gato-can se fa d'una buena cantidat con una zarpada y o caballo choco prefiere seguir con a suya redoma de plastico. Elías Contreras, comisión d'investigación d'o ezln, repite por lo baixo: “imos a fer que vala a pena”, y manda o corazón y o pensamiento a o chirmán Samir Flores y a qui s'enfrontinan, solament con a suya dignidat, a o rudioso ladrón de l'augua y d'a vida que s'amaga dezaga de las armas d'o capotaz, ixe que amaga en o suyo paroleyo a ciega obediencia que debe a o Mandón: primers diners, dimpués diners, diners a la fin. Nunca chusticia, libertat tampoco, nunca a vida. O cuquet empecipia a charrar de cómo una barra de chicolate lo salvó de morir en a estepa siberiana mientres iba, procedent d'as tierras d'o Sami –an entonó o Yoik-, a territorio d'os Selkup a rendir honors a o Cedro, l'arbol d'a vida. “Estié a aprender, que para ixo son os viaches. Porque i hai resistencias y rebeldías que no por apartadas en calandarios y cheografías, son menos importants y heroicas”, diz mientres, con as suyas multiples garretas, libera a o chicolate d'a suya prisión de brillant paper aluminio, aplaude y se zampa una porción, tot a o mesmo tiempo. Por a suya parte, Calamidad ha entendiu bien ixo que cal pensar en o que sigue y, con o chicolate embardau en as suyas manetas, declara entusiasmada: “Imos a chugar a las palometas!”. -*- Dende o Centro d'Adiestramiento Maritimo-Terrestre Zapatista. O SupGaleano impartindo o taller “O Gomecatizo Internacionalista”. Mexico, Aviento d'o 2020. Zapatista--------------------Louis Lingg and The Bombs(2:53) D'o quaderno d'apuntes d'o gato-can: O tresoro ye lo unatro. “En rematar, a bonico me miró con o suyo solo uello y me dició: «L'asperaba Don Durito. Saba vusté que soi o zaguer d'os piratas verdaders que vive en o mundo. Y digo lo de «verdaders» porque agora i hai infinidat de «piratas» que furtan, matan, destruyen y entran a talega dende os centros financiers y os grans palacios gubernamentals, sin tocar mas augua que a d'a tena. Aquí ye a suya misión (m'entrega una ligarza de bercaminos viellos). Trobe vusté o tresoro y lo meta a buen recaudo. Agora esculpe-me, pero he de morir-me». Y en decir isto zaguer, deixó cayer a cabeza sobre a mesa. Sí, yera muerto. O loret devantó vuelo y se salió por una finestra decindo: «Paso a l'exiliau de Mitilene, paso a o fillo borde de Lesbos, paso a l’orgüello d'o mar Egeo. Ubritz vuestras 9 puertas temiu infierno, que allá va a descansar o gran Barbarroya. Ha trobau qui le siga os trangos y aduerme agora qui fació d'o ociano tasament una glarima. Con Escudo Negro navegará agora l’orgüello d'os Piratas verdaders». Baixo a finestra s'extendeba o puerto sueco de Göteborg y a lo luen una nyckelharpa ploraba…” Don Durito d'a Lacandona. Octubre de 1999. Anabel Lee----------------------Radio Futura(3:46) Annabel Lee, ye o zaguer poema que componió l’estadounidense Edgar Allan Poe. Publicau en 1849 poco dimpués d'a suya muerte, ha estau traduciu innombrables vegadas y mesmo versionau por artistas d'o mundo d'a mosica, como Joan Baez, Radio Futura... Tracta d'a muerte d'una mesacha d'a quala yera enamorau dende que yeran chovens y plasma l'amor puro como superior en grandeza a las fuerzas que intentan derrocar-lo, mesmo superior, dillá d'a muerte. Ye un poema que siempre me viene a la ment quan acabo de veyer Before the Rain, pus a fin de cuentas charra, como que en a cinta d'hombres y dioses y d'historias d'amor , que acaban como todas as historias d'amor...malament. Estió fa muitos, muitos anyos, en un reino chunto a o mar, que vivió una mesacha a qui vustés talment conoixcan por o nombre d'Annabel Lee; ista sinyoreta viviba sin garra atro pensamiento mas que amar y estar amada por mi. Yera una nina y yo un nino, en iste reino chunto a o mar, pero amabanos con un amor que yera mas que qualsiquier amor— yo y a mía Annabel Lee— Con un amor que os serafins alaus d'o ciel anglucionaban, d'ella y de mi. Y ista estió a razón por a quala, fa tiempo, en iste reino chunto a o mar, un aire bufó d'una boira, chelando a la mía fermosa Annabel Lee; de tal modo que os suyos parientz d'alta cuna vinioron y se la levoron luen de yo, pa fer-la callar, en una fuesa dentro d'iste reino chunto a o mar. Os anchels, ni a metat de felices en o ciel se tornoron invidiosos d'ella y de yo— Si! ista estió a razón (como totz os hombres saben, en iste reino chunto a o mar) por a quala l'aire surtiu d'ixa boira en a nueit, cheló y mató a la mía Annabel Lee. Pero o nuestro amor yera muito mas fuerte que l'amor d'ixos qui estioron mas viellos que nusatros— de muita mas sapencia que nusatros— y ni os anchels allá alto, en o ciel ni os demonios baixo o mar podrán nunca deseparar a mía alma de l'alma d'a fermosa Annabel Lee; Pus a luna nunca brila, sin trayer-me suenios d'a preciosa Annabel Lee; Y as estrelas nunca saldrán, pero veigo o brilo d’os uellos d'a bella Annabel Lee; Y asinas, entre la mareya en a nueit me chito a o costau d'a mía querida— a mía adorada— a mía vida y a mía esposa, en a suya sepoltura chunto a o mar— en a suya fuesa a o costau d'o resonant mar. Anabel Lee-----------------Sed(5:53) Seguiremos informando, la luita sigue. Y, por agora, iste ha estau o suenio de hue. Ya sabes que, si t'ha feito goyo, t'aspero o proximo mierques en Radio La Granja, en o 102.1 d'a FM. Entremistanto, nos veyemos en os suenios, nos ascuitamos en la Radio. Salut!!!! Baby please don’t go/ Chiqueta, por favor, no vaigas-----------Zakk Wylde(3:58)

Episode metadata supplied by the publisher feed · Published Feb 3, 2021

Embed this episode

NOW PLAYING

O Suenio d'o Dragón: A misión

0:00 57:29

No transcript for this episode yet

We transcribe on demand. Request one and we'll notify you when it's ready — usually under 10 minutes.

No similar episodes found.

No similar podcasts found.

Frequently Asked Questions

How long is this episode of Dragón?

This episode is 57 minutes long.

When was this Dragón episode published?

This episode was published on February 3, 2021.

Can I download this Dragón episode?

Yes. Use the download control on the episode player to save the publisher-provided media file.
URL copied to clipboard!