Obejrzałem Love is Blind: Polska (nie jestem z siebie dumny)

Obejrzałem Love is Blind Polska. Moja psychika została zdemolowana. I nie wiem, co mnie bardziej niepokoi: to, że zostałem psychicznie zbrukany, czy to, że mi się podobało.W sześćdziesiątym piątym odcinku Gorzkich Wrzali rozliczam się z tym programem publicznie — bo z tym wszystkim sam zostać nie mogę. Mówię o alkoholu, izolacji i mechanizmach produkcji, które mają mało wspólnego z eksperymentem o miłości, a dużo wspólnego z dramaturgią na zamówienie. Przytaczam pozwy zbiorowe z amerykańskiej wersji, sprawę Renee Poché i NDA wartości miliona dolarów. Potem wchodzę w polską edycję: Krzysztof jedzie do Czech przez Zimbabwe, Julia przeskakuje między trybami jak przełącznik światła, matka klaszcze z zadowoleniem, a Kamil Uno zostaje zerem przez czekoladki. Na koniec mówię o tym, czego nie mogłem przemilczeć — o asymetrii w traktowaniu uczestników na Reunion. I o tym, że mimo wszystkiego, co powiedziałem, jeśli Netflix nakręci drugą polską edycję, to ją obejrzę.Jestem już zbyt głęboko w tym bagnie.