Odamda- Orhan Veli Kanık

Ben miyim bu şeylerin sahibi? Kafamda bir çocuk var, meraksız. İç âlemim oyuncaktan farksız; Odam, içime bir ayna gibi. Bir ışık oyunu var tavanda Gölgeler seslerle birleşiyor Ve bir karga, beynimi deşiyor İçimde bir yalnızlık duygusu, Ölüm kadar uzun yaz uykusu... Sıkıntı ile geçilen sahil. Bağlanıyor bir iple bir sürü Düşünce köyleri birbirine, Çöküyor her şeyin üzerine Hülyam boyunca kurduğum köprü. Ve doluyor sessiz, ordularım...Durmadan, dinlenmeden odama. Hayretle bakıyor dört duvarım. İçimde bir yalnızlık duygusu, Ölüm kadar uzun yaz uykusu, Sıkıntı ile geçilen sahil. Ve delirmenin tatlı vehmini, Sessizlik, odama dolduruyor. Kargam hâlâ başımda duruyor Bulma için beynin cehennemini. Günlerce sürüyor bu yolculuk. Durmadan akıtıyor bir oluk, Korkuyu sükutun mezarına. İçimde bir yalnızlık duygusu, Ölüm kadar uzun yaz uykusu, Sıkıntı ile geçilen sahil. Dünyaya tek gelen insan gibi, Atılıyorum bir Hint dağına. Giriyor kafamın darlığına Kimsesiz dünyaların sahibi.... Gidip gidip gelmede aynı his İçimde bir yalnızlık duygusu, Ölüm kadar uzun yaz uykusu, Sıkıntı ile geçilen sahil.