Ödenmez- Hidayet Karakuş

Işığın şafağa verdiğini verdin bana Dağları gök sınırlarında sıyıran rüzgârların, Ay ışıltısından kalan yerlerini verdin Keseklerden seken tarla kuşlarını, Suyun sesine koştuğunda, Gün aydındı Uyanmamıştı kalbin toprağı, Uçsuz bucaksız sıfatlarla kendini tamlayan bozkırlar verdin bana Bir gün dönersin dedin, Bir gün dönersin, O günün adresini kestin yıldızlardan Hasretten kanayan şehirlerin yıkılmış yaşamlarından kalan Kitaplarını verdin bana Herkes unuttu beni, Mevsimler defter tutmaz... Yılların belleği karışık... Uzun kışlardan sonra Uyanan aşkın yorgun aylarını verdin Nasıl sağaltır seni eğninde taşıyan? Çöllerde donmaktan, Dağlarda kurumaktan gelen ses nereye gider? Kırılgan bir yaşamın dağdağasında, Fırçanın resme verdiğini, Elin başağa, Soluğun yüreğe verdiğini verdin bana