Ödünç Gece, Ölüm (Leyla Mecnun)- Sezai Karakoç

"Geceye yenilmeyen bir insana ödül olarak bir sabah vardır." Ay kesik, yol urgan bu gece Bin yıllık bir yağmur toptan yağmış gibi Tevrat’tan bir yaprak kopmuş, Ölüme bulaşmış akşam yemekleri Bu gece, eşsiz bir duvar devrilmiş Rüzgar yamyamları türemiş Ben bu gece çok çıraklık ettim Yarılan yağmura, Aşılanan ateşe, İnsanları birden gökyüzüne ayarladım Gecede bir göz oldum Bir sabah doğurganı Bu gece, ölüler şehri terk etmiş Otomobil tekerleğindeki hava gibi Ateşin üstünde bir topak kar, Mezarları bir şimşek ikiye bölmüş sanki Ay kesik Ve ben yiğit bir kabir eriticisi Geceleri dolan üstün ve tembel bardak Bu şehir yerden bile ağır bu gece... Altında bir tek ölü olsun kalmamış Ölenlerdir incelten, Hafifleten oysa Uçacakmış gibi yapan şehirleri... Anlatacaktım ölümlerini bir sonbahar eşliğinde Bir kış güneşliğinde... Fakat baktım, bu ölüm değil diriliştir Ne güz, ne sarı renk bu göçü anlatır Bu kan rengi, bu kıpkızıl öçü anlatır Görünüşte kırmızı, gerçekte yeşil Görünüşte öç, hakikatte değil Faninin sonsuzla barışması Affın, mağfiretle yarışması Yaprağın düşüşü değil bu toprağa Bir yıldırım çarpışıdır dağa... Sonbahar değil, ilkbahardır Ölümden sonra, ölümsüz hayat vardır Bulutlar açılır, Güneş çıkar Yağmur taneleri inci tanelerine dönüşür Deniz çalkanır...saçar ortaya hazinesini "Anlamıyorum" dedim, kendi sesimi yadırgayarak. "Anlama. Dünya, anlamak isteyenlere düşmandır. Anladıkça kaybolursun" dedi. O gece umut etmek istedim yeniden. Kalbimi O'na çevirip her şeyin güzel olması için dua ettim... Anladım...Onlar ölmediler Ölüm adına, Ölüm maskesini takınarak, Dönüştüler bir ışığa