Öğrendim Ki...(VII, Toplu Şiirler)

Nereydi gittiğim o? Nereydi geldiğim o? Adlardan anılar Anılardan adalar Mavi kalemlere yordum bu düşü Su resimleriyle öğrencilerin, Göğerttik bozkırın sarı defterini Geçen gün okudum söğütlerin tarihini Bi çiğdem var Onlar kadar yiğit Dünya gözlerimi kendi ellerimle örttüm Değdi yorgunluğuma Bi ölüm kaldı, onu da gördüm Beni pişman etmedi doğduğuma Yağmurdan sonra anladım ki, Anlamadığımdır dünya Kursak diye bir yer var Heveslerim, hayallerim, sevdiklerim, Hepsi orada... Çaresiz dertlere düştüm Yok mu bunun çaresi? Var: Yaşamayı ölecek kadar sevmek! dediler bana Anladım ki, Paylaşabilmek için, insanın simidinin olması yetmiyor, Kuşlara da ihtiyaç var. Üstelik kimin kime teşekkür edeceği de belli değil Bir yolun varsa gidilecek, sona bırakma. Bir sözün varsa dilden yüreğe, hiç susma... Görmen gerekiyorsa birini, git yanına. Okşaman gereken bir yürek varsa, esirgeme elini. Hayat çok zalim An gelir, Elini, Gözünü, Yolunu, Yüreğini alır senden... O zaman istesen de, Dokunamaz, Göremez, Gidemez, Söyleyemez olursun...diyorum sana Kaç bahar daha göreceğimiz meçhul İçimdeki karanlığı patlatacağım Ve beynimin en ölümcül yaşlarıyla, Ağlaya ağlaya, Yepyeni bir insan Pırıl pırıl bir can bitecek toprağa... Anladım ki cesaret, korkusuz olmak değildi, bencil olmamaktı Bir başkasının çıkarını, kendi çıkarının önüne koymaktı Gözlerim doluyor, Gözlerim doluyor ama ağlamıyorum. Çünkü kirpiklerimden inen her yaş, Mermer bir hançer olacak yarın Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne “O olmazsa yaşayamam” demeye… Ne geçmişe saplanıp kalacaksın, Ne geleceğin düşlerini kuracaksın. Ömür dediğin şu andır Onu da hakkettiğin gibi yaşayacaksın. İşte bütün sorun bu : Ya var, ya yoksun. Ya da bu sorun Ya intihar Ya ihtiyarsın. Gitmek gerekiyor, kalacak yeterli bir sebebin yoksa... Affetmek gerekiyor, seni geceleri uyutmayan çok şey varsa... Dinlemek gerekiyor, susmuyorsa kalbin... Kabullenmek gerekiyor, ağırlık varsa üstünde Vazgeçmek gerekiyor, huzur terk etmişse bedenini... Unutmak gerekiyor, hatırlamak çare olmuyorsa... Başlamak gerekiyor, bitmişse bir şeyler... Kendin için, kalbin için... O biçim işte bu dünya