Oh ja, Ik was hier voor de eieren..

Mieke had een taak: de kippen checken op verse eieren. Een nobel doel, een dagelijkse routine, een dekmantel die steeds vaker zijn werk doet. Achter het schuurtje is de privacy groter dan binnen — hier hoeft ze niet stil te zijn, hoeft niet te luisteren naar knappende vloerdelen of stemmen die plotseling dichterbij komen.De broek gaat helemaal uit, gesmeten op de grond als een ongeduldig afval van fatsoen. Een laatste blik over de schouder, een geruststellende vaststelling dat het erf leeg is. Haar hand vindt wat het zoekt, het ritme neemt haar mee. Het piek is nu, bloedgeil en onomkeerbaar — de climax komt vrij tussen de hooibalen en het geroezemoes van onwetende kippen.Tevredenheid, een paar tellen nagenieten in de buitenlucht. Dan de broek weer omhoog, het gewicht van het geheim weer op zijn plek. En pas dan, met haar kleding gerestaureerd, keert de werkelijkheid terug."Oh ja..."Een moment van helderheid, alsof de hersenen pas weer online komen na de kortsluiting."...ik was hier voor de eieren!"De mand in haar hand is leeg. De eieren liggen nog in het hok. Maar Mieke glimlacht — ze heeft iets anders gehaald wat ze nodig had. De kippen kukelekuen onverschillig verder.