Olga Tokarczuk - wykład noblowski cz.1

Uwagi na marginesie wykładu noblowskiego Olgi Tokarczuk: zamieszczam w trzech częściach. Ale wprowadzenie tylko tutaj ^_^ Ciekawym kluczem do do zrozumienia (i docenienia) wykładu noblistki jest wychwycenie chociaż części nawiązań, które w mniej lub bardziej zawoalowany sposób wykorzystywane są w omawianej wypowiedzi.  Sygnalna lista poniżej - z pewnością może być poszerzana; wymieniam tylko te, które nie są przywołane bezpośrednio w wypowiedzi Tokarczuk; w kolejności pojawiania się: - Roland Barthes, Światło obrazu. Uwagi o fotografii. Warszawa 1996 - Tadeusz Różewicz, Matka odchodzi, Wrocław 2001 - Marcin Wicha, Rzeczy których nie wyrzuciłem, Kraków 2017 - Małgorzata Musierowicz, cykl: Jeżycjada - Stanisław Barańczak, Tablica z Macondo, Londyn 1990 - Psalm 27 - Zbigniew Herbert, Tkanina, [w:] tegoż, Epilog burzy, Wrocław 1998 Jan Rybowicz, Tabletki ze słów,  [w:] tegoż, Wiersze, Kraków, 1986 - Czesław Miłosz, Czytając japońskiego poetę Issa, [w:] tegoż, Hymn o perle, Kraków 1983 - Witold Gombrowicz, Dzienniki, Paryż, 1957-1966 - Olga Tokarczuk, Podróż ludzi Księgi, Kraków 1993 - Papież Franciszek, Kazanie, Lampedusa, 2013 - Yuval Noah Harari, Homo deus. Krótka historia jutra, Kraków 2018 - Wiliam Szekspir, Makbet - Roman Ingarden, Szkice z filozofii literatury, Łódź 1947 (jako przykład fenomenologii dzieła literackiego) - Michael Dylan Foster,  Yokai. Tajemnicze stwory w kulturze japońskiej, Kraków 2017 (jako przykład częstej współczesnej refleksji nad znaczeniem i rolą ożywionych przedmiotów) - Papież Franciszek, Laudato si, Watykan 2015 - Tadeusz Różewicz, Zawsze fragment, Wrocław 1996 Uwaga dla tych, którzy odważnie dotarli do tego miejsca - nie wykorzystuję wszystkich w swojej wypowiedzi, i tak jest zbyt długa ^_^