Olvido- Ahmet Muhip Dıranas

Hoyrattır bu akşamüstüler daima Gün saltanatıyla gitti mi bir defa Yalnızlığımızla doldurup her yeri Bir renk çığlığı içinde bahçemizden, Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan Hoyrattır bu akşamüstüler daima! Dalga dalga hücum edip pişmanlıklar Unutuşun tunç kapısını zorlar Ve ruh...atılan oklarla delik deşik; İşte, doğduğun eski evdesin birden, Yolunu gözlüyor lamba ve merdiven, Susmuş ninnilerle gıcırdıyor beşik İnsan, yağmur kokan bir sabaha karşı hatırlar bir gün camı açtığını, Duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu, Çöküp, peynir ekmek yediği bir taşı... Ya sizler? Ey geçmiş zaman etekleri, İhtiyar ağaçlı, bahçelerden ay ışığı gibi sürüklenip giden; Ebedi aşığın dönüşünü bekler Yeminlerin tanığı çiçekler artık olmayacak baharlar içinde. Ya sen? Ey sen! Esen dallar arasından bir parıltı gibi görünüp kaybolan, Ne istersin benden akşam saatinde? Bir gülüşü olsun, görülmemiş kadın, Nasıl ölümsüzsün aynasında aşkın... Sensin hep, sen, esen dallar arasından... Ey unutuş! Kapat artık pencereni, Çoktan derinliğine çekmiş deniz beni; Çıkmaz artık sular altından o dünya.