Ömer Haybonun Son Günleri-Attila İlhan

Hangi şehirde olsa, Sabahları yabancı Boğulmuş geceler mahallesini bir türlü bulamıyor Hangi otobüse binmesi lazım, bilemiyor Kime sorsanız derdini kimseye anlatamıyor Hepsi anlatıyor, ama hiç kimse kimseyi anlamıyor Yine kendisini bir başkası sanıyor Bütün aynalardan yapayalnız dönüyor Dünyadaki yerini eskitmiş gibi... Bulutlu uykulardan uyanamıyor Akşamları dağılan sonbahar, bulutları götürüyor Dünya bu yüzden batıyor işte Biri onu incitir diye mi korkuyor acaba? Ayakkabısı vuruyor mu? Değiştir ya da yalınayak kal... Kirpilerini okşarken elleri mi acıyor? O halde okşama... Karanlıktan korkuyor mu? O halde bir mum yak. Beklemekten yoruldu mu? O halde bekleme.... Karşısına bir engel mi çıktı? Üzerinden atla ya da etrafından dolaş.... Hangi şehirde olsa, Geceleri yalnız Fırat rüzgara karşı aktığı zaman, Yeryüzüne başka bir yıldızdan inmiş gibi yabancılar 'Şu beyazlıklar, elli yaşlarında olduğunu söylemiyor mu? Anılara gömülmüş, sigara dumanları içinde kaybolmuş bir hali yok mu? Zaman geçti deniyor ya hep Kimse söylemiyor, Geçiyor da, nereye gidiyor? Çocuksanız, kimse size öleceğinizi söylemiyor Dünya bu yüzden batıyor işte Canımızın yanmayacağını söylemiyor. Korkmadığımızı da kastetmiyor Söylediği şu: Buradayız. Gelgitte yüzmek, yeryüzünde yürümek Ve ayaklarına değdiğini hissetmek böyle bir şey. Yaşamak böyle bir şey Çocukluk bu kadar bir şey aslında Taşlar arasında yeşeren otlar Biraz sevinç, Biraz keder, Biraz yalnızlık Ve büyü Biraz güneş, Biraz gökyüzü Hangi şehirde olsa, Hala ıssız