Ömür Bir Acıyı Ev Belleyecek Kadar Uzun Değil (Yorulmuşluklarımız ve Hayata Tutunmak)

Merhabalar arkadaşlar, Bu bölümde itiraf edilmemiş hisler ve bu hislerin beraberinde ziyan ettiklerimiz üzerine konuştuğumuz bir sohbet ile sizlerle birlikteyim. İçimize attığımız, yaşanması mümkün ve hatta gerekliyken; yaşamadığımız, bilinç altına ittiğimiz ve redettiğimiz o meşru acılar... Ve ruhumuzda beslediğimiz için o acıların da mutsuzluklarımızı beslediğinden, hayattaki mutsuzluklarımızın asıl sebebi oluşundan bahsettik. Çünkü konu her ne olursa olsun, eğer ortada bir sorun varsa, onu bitirmek için, o acıyı önce kabullenmek sonra da yaşayıp alt etmek gerekiyor. Çünkü onu görmezden gelmek ve yok saymak değil geçip gitmesini sağlayan şey. Üstelik acının tamamen insana has, biricik ve bireysel bir olgu olduğundan da konuştuk ve kesinlikle bir başkasına kıyasla ölçümlenemeyeceğinden bahsettik. Değindiğimiz en önemli noktalardan bir diğeri ise, kitabımız Eve Döner İnsan Hep'de yazdığımız gibi, "Ömür bir acıyı ev belleyecek kadar uzun değil." cümlesi oldu. Çünkü acı da, her hissin olduğu kadar, hayat yolunda uğradığımız duraklardan biri ve o duraklarda ne kadar bekleyeceğimizi biz kendimiz belirliyoruz. Bu minvalde, her şeyin kendi elimizde olduğundan, insanın kendi gücünün farkına varmasından söz ettik. Çünkü bilmek gerekiyor ki, kimse durduk yerde gelip bize acı verebilme, bizi üzebilme gücüne sahip değil. Bu durum, tamamen bizim kişilere yüklediğimiz anlamlar dahlinde gerçekleşiyor. Tam olarak bunu idrak edebilmenin tarifsiz huzurundan bahsettiğimiz, kazanımı yüksek ve sonlara doğru seslendirdiğimiz muhteşem şiirlerle de aynı zamanda edebiyat dolu, keyifli bir sohbet sizlerle.