Ontbijt op bed

Het is zaterdagochtend, nog vroeg genoeg dat het licht door de gordijnen valt als vloeibare honing. Max rolt zich naar Maartje toe onder het zware dekbed, vindt haar schouder in de warmte en geeft haar daar een kusje, zacht als een gezucht.— Blijf jij nog maar even liggen, mompelt hij. Hij maakt wel ontbijt.Maartje geeuwt diep, nestelt zich verder in de kussens, haar haar een gouden warrel op het linnen. Wat een luxe, nog even uitslapen terwijl de dag zich buiten vastlegt in een laag weekendmist. Maartje roept hem nog iets na — iets over koffiefilters, een nieuw pakje, ergens achterin — maar Max heeft de keuken al bereikt, zijn hoofd gevuld met broodjes en eieren.Het is een van die zeldzame momenten waarop het gewone voelt als een cadeautje. Twee kopjes, twee bordjes, het zachte gekletter van water in de gootsteen terwijl hij de tafel in gedachten al dekt. Tot hij de filters mist. Max staat met zijn handen in het licht van de koelkast, starend naar het lege bakje, en probeert zich te herinneren waar ze het over had. Hij heeft er niet goed opgelet — zijn aandacht was al bij het vleeswarenschap. Hij besluit het even te vragen, sjokt op blote voeten de gang in, het laminaat koud onder zijn hielen.Twee stappen van de slaapkamerdeur slaakt Maartje een zucht.Max stopt. Het is geen zucht van vermoeidheid. Het is iets anders — dieper, meer ritmisch, als een woord dat ze niet hardop durft te zeggen. Hij hoort het zachte wiegen van het bed, het ritselen van katoen, haar adem die stottert en dan weer stroomt, sneller, opgewondener. Max leunt tegen de deurpost, zijn hele gewicht erop, en voelt zijn hart bonzen. Waarom zou ze dit alleen doen? Ze hebben altijd goede seks na het ontbijt in het weekend — dat weten ze allebei.Hij durft de deur niet verder open te doen. Wat zou hij zien? Haar ogen, halfgeopend in verrukking, haar lip die ze bijt om stil te blijven? Het beeld is helderder dan hij zou willen. En ondanks de verwarring — misschien wel dankzij alles — voelt hij een hitte opborrelen die niets met gekwetstheid van doen heeft. Het klinkt ontzettend geil. Het besef dat ze zichzelf aanraakt op een meter van waar hij staat, dat ze denkt dat ze alleen is, maakt zijn handen nat en zijn adem dieper.De ademhaling gaat harder nu, de stilte tussen haar zuchten korter, alsof de tijd in de kamer zelf is vertraagd. Hij hoort haar op het randje, die stilte net voor de val, en dan het zachte ritselen van katoen — haar slipje dat weer omhoog wordt getrokken. Het is voorbij. Max glijdt weg van de deurpost, beweegt op zijn tenen terug naar de keuken alsof hij nooit is weggeweest. De oude filter ligt in de prullenbak. Hij vist hem eruit, klopt hem af, gooit hem voor een tweede keer in het apparaat. Het water loopt donker. Het brood roostert. De eieren klotsen. Hij probeert zijn gezicht te houden, maar voelt iets glimlachen wat hij niet kan verklaren.Als hij even later de slaapkamer binnenstapt met het dienblad — twee dampende koffies, twee bordjes — zit Maartje rechtop in bed. Haar wangen nog een beetje roze, haar ogen glinsterend van een geheim dat ze niet deelt.— Oh, je bent al wakker? vraagt hij, met de onschuld van iemand die niets heeft gehoord.Ze glimlacht. Er is iets in die glimlach, iets in de manier waarop haar vingertoppen zijn onderarm even raken — als een fluistering, als een belofte — dat hem vertelt dat deze ochtend pas écht is begonnen.