Op zijn chesterfield bureau

Al weken speelt het in haar gedachten — een fantasie die elke keer terugkomt als hij de deur uit loopt. Vandaag is het eindelijk zover. De baas vertrokken naar een afspraak buiten de stad, zij alleen achtergebleven in het kantoor dat zijn geuren en aanwezigheid bewaart.Ze zit al klaar op zijn chesterfield bureau, de deur op een kier voor het overzicht op de gang. Het grote donkere hout glanst onder de lamp terwijl haar benen erover glijden — hier waar hij elke dag streng en autoritair zit, nu zij met iets bezig wat hij nooit mag weten.Het hart bonst in haar keel, maar haar hand kent geen twijfel. Het natte slipje blijft even hangen als laatste barrière, dan gaat het helemaal uit. Ze spreidt haar benen op de rand van zijn bureau, leunt achterover, laat haar vingers cirkelen over de plek die al uren smeekt. Haar andere hand grijpt de rand vast — precies waar hij zijn papieren legt — terwijl ze zich voorstelt hoe geschokkt zijn gezicht zou staan als hij haar nu betrapte. Die gedachte drijft haar verder, sneller, dieper.De spanning bouwt heet en dringend op. Ze bijt op haar lip om het stil te houden, maar een zacht geluidje ontsnapt toch. Haar benen trillen. Ze denkt aan zijn stem, zijn handen, aan hoe verboden dit is — en dan komt de ontlading: hard, intens, stil. Hoofd achterover, mond open in een geluidloze kreet.Na, met een tevreden glimlach, blijft ze even zitten. Dan het herstel: slipje omhoog, rok gladgestreken, een discreet veegje over het bureau waar een vochtig plekje achterbleef. Niemand zal het ooit weten. Maar zij — zij zal elke keer dat hij weer achter dit bureau plaatsneemt, terugdenken aan wat hier gebeurde terwijl hij weg was.