Opozycja polityczna w PRL | rozmowa z Panem Wojciechem Samolińskim

Powstawaniu środowisk opozycyjnych w połowie lat siedemdziesiątych sprzyjała polityka wewnętrzna ekipy Edwarda Gierka. Jawne wystąpienie przeciwko władzy komunistycznej narażało na represje, ale nie tak drastyczne jak w okresie stalinizmu. Kamieniem milowym w procesie kształtowania się opozycji stały się wystąpienia robotników w czerwcu 1976 r. w Radomiu, Ursusie i Płocku. W obronie prześladowanych powołano jesienią 1976 r. Komitet Obrony Robotników – pierwszą jawnie działającą strukturę opozycyjną. Potem przyszły kolejne inicjatywy – m.in. wolne związki zawodowe.  Od tego czasu opozycja stała się nieodłącznym elementem pejzażu politycznego PRL. Wraz z opozycją pojawił się niezależny ruch wydawniczy, który przełamywał monopol informacyjny władzy komunistycznej.  Powstanie latem 1980 r. Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” otworzyło nowy etap funkcjonowania opozycji. Zdobyte dotychczas doświadczenie pomogło rodzącej się „Solidarności”. Działacze KOR, ROPCiO, WZZ, zaangażowali się w tworzenie Związku i weszli w jego struktury jako doradcy, rzecznicy prasowi. Wojciech Samoliński, opozycjonista, opowiada o atmosferze lat osiemdziesiątych, ówczesnych nastrojach w szeregach opozycji, obawach, zwykłej ludzkiej życzliwości i solidarności.