Orman- Onar Kutlar

Kendine esen, rüzgarla derinleşen bir adamın yüzü durur Ve ormana bakar, bu benim. Damarların uğultusunu duyar bir sarnıçtan Ağaçların sararmış yaprak uçları, gökyüzünün karanlık denizine dalarken kökler büyülü bir ışıkla aydınlanır ve toprak yabancı bir mimariye açılır, bana ait olan. Ötmeyen, soyu tükenmiş kuşun saati alacakaranlığı gösterir, Ben. Anılar biter ve bir cumhuriyetin sınırları silinir. Sonra ağır ağır ağaca dönüşür Geleceğe ve sonsuzluğa uzatır yapraklarını Sürgünde bir kral gibi, ülkesi olmayan Bırakır kılıcını toprağa Rüzgar ve büyüyle gelen adam Geriye uzak bir uğultu kalır ve kimsenin ayak basmadığı bir orman.