🩸 Ούγκο Μπέτι & Ρομάν Πολάνσκι: Δύο Εγκλήματα, Μία Νύχτα Τρόμου

00:00 πρόλογος01:28 Έγκλημα στο Κατσικονήσι του Ούγκο Μπέτι1:36 Νύχτα των Δολοφόνων του Ρομάν Πολάνσκι3:00 επίλογος Ο φόνος δεν γεννιέται πάντα από ένα όπλο ούτε από μια στιγμή παραφροσύνης. Συχνά αρχίζει πολύ νωρίτερα, όταν ο άνθρωπος σωπαίνει μπροστά στο κακό, όταν η επιθυμία γίνεται ισχυρότερη από τη συνείδηση και όταν ο φόβος νικά την ανθρωπιά. Το «Έγκλημα στο Κατσικονήσι» του Ούγκο Μπέτι και η «Νύχτα των Δολοφόνων» του Ρομάν Πολάνσκι συναντιούνται σ' ένα κοινό σημείο: εκεί όπου το έγκλημα παύει να είναι αστυνομικό γεγονός και μετατρέπεται σε ψυχικό γεγονός. Στη σειρά «Γυναίκες και Έγκλημα», τα δύο έργα συνομιλούν με τρόπο σχεδόν αναπόφευκτο, αποκαλύπτοντας ότι η μεγαλύτερη σκηνή του εγκλήματος είναι πάντοτε η ανθρώπινη ψυχή.Στο «Έγκλημα στο Κατσικονήσι», τρεις γυναίκες ζουν αποκομμένες από τον κόσμο σ' ένα άγονο νησί, ώσπου η άφιξη ενός άνδρα ανατρέπει την εύθραυστη ισορροπία τους. Όταν εκείνος κινδυνεύει να χαθεί μέσα σ' ένα πηγάδι, η απόφαση να σωθεί ή να εγκαταλειφθεί γίνεται το πραγματικό πεδίο του δράματος. Το έγκλημα δεν διαπράττεται με μια κίνηση, αλλά με μια αδράνεια.Στη «Νύχτα των Δολοφόνων» του Ρομάν Πολάνσκι, ένας γκάνγκστερ εισβάλλει σ' ένα απομονωμένο κάστρο όπου ζει ένα παντρεμένο ζευγάρι. Η ομηρία μετατρέπεται γρήγορα σε παιχνίδι εξουσίας, ερωτισμού και ψυχολογικής βίας. Καθώς οι ισορροπίες ανατρέπονται, κανείς δεν παραμένει αυτός που ήταν όταν άνοιξε η πόρτα του κάστρου.Ο Ούγκο Μπέτι, έχοντας υπηρετήσει τη Δικαιοσύνη ως δικαστής, γνώριζε ότι η ενοχή δεν εξαντλείται στις δικαστικές αίθουσες. Εκείνο που τον απασχολεί είναι η στιγμή πριν από την πράξη. Η στιγμή όπου η συνείδηση παλεύει με το πάθος. Η Αγκάθα, η Σύλβια και η Πία δεν παρουσιάζονται ως εγκληματίες ούτε ως αθώες. Είναι γυναίκες εξαντλημένες από τη μοναξιά, τη στέρηση και την αίσθηση ότι η ζωή τις έχει εγκαταλείψει. Ο Άντζελο γίνεται ο καταλύτης που αναγκάζει καθεμία να αντικρίσει τις πιο σκοτεινές της επιθυμίες. Η πραγματική τραγωδία βρίσκεται στο ότι το κακό γεννιέται μέσα από την παράλειψη. Η απλωμένη παλάμη που δεν εμφανίζεται ποτέ αποκτά μεγαλύτερο βάρος από οποιοδήποτε μαχαίρι.Ο Πολάνσκι, αντίθετα, οικοδομεί ένα σύμπαν όπου η βία λειτουργεί σαν μεταδοτική ασθένεια. Ο Τζωρτζ, ανήμπορος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, βλέπει κάθε βεβαιότητα να διαλύεται. Η Τερέζα παύει να είναι το φοβισμένο θύμα και ανακαλύπτει μέσα της μια επικίνδυνη γοητεία απέναντι στη δύναμη. Ο εισβολέας δεν αποτελεί απλώς τον εγκληματία της ιστορίας. Είναι η αφορμή που αποκαλύπτει όσα ήδη υπήρχαν κρυμμένα στις ψυχές των ανθρώπων. Ο εγκλεισμός του κάστρου λειτουργεί σαν εργαστήριο απογύμνωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας, όπου κάθε κοινωνικό προσωπείο καταρρέει.Η παρουσία των γυναικών στα δύο έργα αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν αντιμετωπίζονται ως διακοσμητικά πρόσωπα ούτε ως στερεοτυπικά θύματα. Είναι φορείς επιθυμίας, ενοχής, δύναμης και αδυναμίας ταυτόχρονα. Ο Μπέτι δείχνει πώς η ματαιωμένη ζωή μπορεί να οδηγήσει σε μια σιωπηλή συνενοχή. Ο Πολάνσκι αποκαλύπτει πως ακόμη και η ανάγκη για ελευθερία μπορεί να πάρει τη μορφή μιας επικίνδυνης έλξης προς τη βία. Και στις δύο περιπτώσεις, οι γυναίκες δεν κρίνονται· ερμηνεύονται.Δεν είναι τυχαίο ότι τα έργα γεννιούνται μέσα σε μια Ευρώπη που προσπαθεί ακόμη να κατανοήσει τις πληγές του πολέμου και τη διάλυση των παλιών βεβαιοτήτων. Οι συγγραφείς δεν ενδιαφέρονται για τον εντοπισμό του ενόχου. Τους απασχολεί το πώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος μπορεί να βρεθεί, σχεδόν ανεπαίσθητα, απέναντι σε μια απόφαση που θα καθορίσει ολόκληρη την ύπαρξή του.Σήμερα, μέσα σε μια κοινωνία όπου η αδιαφορία απέναντι στον συνάνθρωπο συχνά παρουσιάζεται ως φυσιολογική στάση ζωής, τα δύο έργα αποκτούν νέα επικαιρότητα. Το έγκλημα δεν είναι πάντοτε ο πυροβολισμός ή η λεπίδα. Είναι η σιωπή μπροστά στην αδικία, η αδιαφορία απέναντι στον πόνο, η ευκολία με την οποία επιτρέπουμε στον φόβο να αντικαταστήσει την ευθύνη.Ο Μπέτι και ο Πολάνσκι μάς υπενθυμίζουν ότι ο άνθρωπος δεν δοκιμάζεται στις ήρεμες ημέρες αλλά στις στιγμές όπου καλείται να επιλέξει. Εκεί κρίνεται η ποιότητα της ψυχής του. Εκεί γεννιέται η ενοχή ή η λύτρωση. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ανησυχητική αλήθεια των δύο έργων: κανείς δεν γίνεται εγκληματίας μέσα σε μία μόνο νύχτα. Η νύχτα απλώς αποκαλύπτει ό,τι μεγάλωνε αθόρυβα μέσα του επί χρόνια.Νύχτα των ΔολοφόνωνΗθοποιοί: Μπέτυ Λιβανού (Τερέζα), Θύμιος Καρακατσάνης (Τζωρτζ), Δημήτρης Πουλικάκος (Ρίτσαρντ), Σταμάτης Φασουλής (Άλμπερτ), Χρήστος Βαλταδώρος, Νίκος Σκυλοδήμος, Λουκιανός Ροζάν, Κωστής Μεγαπάνος, Στράτος Παχής, Κωνσταντίνος Τζούμας, Ειρήνη Δογάνη, Σοφία Σεϊρλή, Ζακλίν, Πέρη Ποράβου.Έγκλημα στο ΚατσικονήσιΡαδιοσκηνοθεσία: Κωστής Τσώνος Ηθοποιοί: Άννα Ιασωνίδου, Πίτσα Μπουρνόζου, Όλγα Τουρνάκη, Γιώργος Νέζος, Χρήστος Πάρλας