Özlemek- Cezmi Ersöz/ İçinden Trenler Geçen Bir Kitap, Kafka'nın Odasında Yalnız Kalmak İstiyorum-Ali Lidar

Hayat soğuk, yağmurlu ve vurdumduymaz... Ve gece yağan yağmur hep ürkütürdü beni. Yağmur değil yalnızlığımdı pencereleri yalayan, yıllarımı dolduran...Hep bir yanı yarımlık, hep uzaktalık, hayattaki 'kimse'mden yoksunluk, yani kimsesizlikti. Bir kavuşma mucizesine inanma yolunda harcanmış bir hayatın, ansızın sonuna gelme, ve o mucizeyi yaşayamadan bir başına ölme korkusuydu yağmur… Yine yağmur yağıyor, yine gece...Uzun zaman sonra ilk kez bir kitabı bitmesin diye yalvararak okuyorum. Ağır ağır okuyorum, sindire sindire. "..Bense bu kırık çocuk kalbimle içinden tren geçen her şeyi sevdim, hepsine yetişmeye çalıştım. Geç kaldığım da olmuştur olmasına da, ama bilinsin isterim ki hiçbir treni bekletmemişimdir. Trenler beni beklemezken, ben çok tren beklemişimdir, beklediklerimin çoğu da gelmiştir. Bazılarıysa geçmiştir... Kendini sevmek için otomobil, şehirleri sevmek için otobüs, bir ülkeyi sevmek içinse tren şart...Dünyayı sevmek içinse, uçak gerekir.Tren bir evdir, çünkü, memleket kadar büyük bir ev. İçinde herkese yer vardır. " "..Hepimiz o trenlerin içindeyiz ve aynı istasyondan geçiyoruz. Bazen de hiçbir yerden gelmeyen ve hiçbir yere gitmeyen bir tren özlemiyle de durduğumuz oluyor o istasyonda. O zaman, 'zaman' diye bir anıyı çalışmaya başlıyoruz içimizde. Ve bunu söyler söylemez de çoğunlukta kalıyoruz. Bazen çoğunlukta kalmak da azınlığa sayılır. Biz 'çoğunlukta kalanlar', hani o 'kader istasyonu'ndan geçenler, sırasını bekleyenler, bilet arayanlar, ayakta gitmeye razı olanlar, bütün şehirlerden uykulu geçenler, gözü uykudan başka hiçbir şehir görmeyenler, bir bakıma kader yolcuları yani..." Sanıyorum pek çoğunuzun büyümek dediği şey tam olarak bu. Büyümek, aslında ne kadar yaşadığımızla değil nelere ne kadar takılıp kaldığımızla ilgili bir şey. Oralarda, takıldığımız yerlerde kendimizden bir şeyler bıraktığımız için, onlardan geriye kalan boşluğu ''zaman'' denilen şeyle doldururuz ve bunun adı büyümek olur. İçimdeki ilk büyük boşluğu onunla yaşamıştım ben. Yaralarımızı gösterdik birbirimize, Yaralarımızdan bahsettik birbirimizin... Sağ elim üç yerden kırılmıştı, onu gösterdim Bisikletten düşüp bacağını kırmış, onu gösterdi Polis kırmıştı alt dişimi, onu gösterdim Çok canını yakmış biri, onu anlattı... Çok canımı yaktılar benim...Teferruata girmedim Acılarımızı unutabiliriz...Yaralarımızı kapatabiliriz Yeter ki ağlama sen. Yoksa ne yapacağımı şaşırırım Yeter ki yalnız gitme...Beni de götür yalvarırım...