ปัจฉิมนิเทศ ความตั้งมั่นของจิต - คอร์สอานาปานสติ วัดบุปผาราม (20-23 มี.ค. 68 13/14)

คอร์สอานาปานสติ วันที่ 20-23 มี.ค. 68 ณ วัดบุปผาราม กทม. โดย พระกิตติวิมลเมธี (พระอาจารย์สุชีพ สุธมฺโม) ผู้ช่วยเจ้าอาวาส วัดบุปผาราม วรวิหารธรรมชาติที่จะพาจิตนี้พระพุทธเจ้าบอกว่าอปฺปกา เต มนุสฺเสสุ    เย ชนา ปารคามิโนในหมู่มนุษย์จํานวนน้อยที่จะข้ามฝั่งไปได้อถายํ อิตรา ปชา        ตีรเมวานุธาวตินอกนั้นนะก็เที่ยวลัดเลาะอยู่ตามชายฝั่งพวกเรานี่ตอนนี้อยู่ชายฝั่ง ไม่ยอมขึ้นฝั่งลัดเลาะอยู่ตามชายฝั่ง ทําไมมันถึงต้องลัดเลาะอยู่ตามชายฝั่ง? เพราะว่าโดยลําพังของเราเอง มันปีนขึ้นมาบนฝั่งไม่ได้ ในความรู้สึกของเราว่า การจะขึ้นฝั่งนี่ ๑) ดูมันสูงเหลือเกิน ๒) แรงเราไม่พอ และที่สําคัญ ๓) เห็นคนที่เขาดูกํายํากว่าเรา ดูเรี่ยวแรงดีกว่าเรา ดูมีความสมบูรณ์มากกว่าเรา ปีนขึ้นไปแล้วก็หล่น เพราะฉะนั้นเราก็เลยจนใจจําใจอยู่ตามชายฝั่งนี้แหละ เกาะไปเรื่อยๆ ได้อย่างมากแตะริมฝั่ง เพราะว่าเวลาเราอยู่ริมฝั่ง เรามองไม่ออก มองไม่เห็น ว่าตรงไหนมันเป็นทางขึ้น เห็นใครปีนขึ้นไปก็ร่วง จุดที่มันจะปีนขึ้นไปอยู่ ขึ้นจากฝั่งนี้มันมีอยู่จุดเดียว ข้อนี้แหละเราจึงดื้อไม่ได้เลย ต้องเชื่อพระพุทธเจ้าอย่างเดียวสภาพของจิตที่ตั้งมั่นจากในคอร์สนี้ เน้นเพื่อให้พวกเราได้มีความรู้สึกว่า ความตั้งมั่นของจิตมันไม่ใช่เรื่องไกลไปจากสิ่งที่เราทําได้ แท้ที่จริงมันคือสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจําวัน ยามที่เราทําอะไรอยู่ แล้วเราอยู่กับสิ่งนั้นโดยไม่ได้มีความคิดอะไรเลยเกิดขึ้นในขณะที่อยู่ในกิริยานั้นๆ ไม่มีความคิดใดเลย แม้กระทั่งว่าความคิดที่มันจะมาแทรกแซงว่า กําลังทําอะไรอยู่? ทําอะไรอยู่นะอะไรอย่างนี้ ความคิดเหล่านั้นไม่มีเลย เพียงแต่ทําตรงๆต่อกิริยานั้น ลักษณะของจิตแบบนี้แหละ เขาเรียกว่าความตั้งมั่น อันนี้เขาเรียกความตั้งมั่น มีไหมในชีวิตประจําวันของเรา? ที่เราทําอะไรแล้วเราไม่ได้คิดเลย อยู่เฉยๆมีไหม?จิตนี้ก็เหมือนกัน สภาพใดที่จิตนี้กลับเข้าไปสู่จุดเดิมของจิตที่ไม่ได้รับการปรุงแต่ง หรือไปเสวยอารมณ์อะไร ขณะนั้นเขานิ่ง สภาวะของจิตที่นิ่ง มันจึงเป็นเรื่องธรรมชาติของจิตที่มีอยู่แล้ว เพียงแต่มันไม่มีสติ เหมือนเราพูดถึงความไม่เที่ยง ทุกอย่างมันไม่เที่ยง มันไม่เที่ยงอยู่แล้วหรือยัง? เพียงแต่เรายังไม่เห็นว่ามันไม่เที่ยงถูกไหม? จิตมันยังไม่เห็นว่าไม่เที่ยง แต่ความไม่เที่ยงมันมีของมันอยู่หรือยัง? มันมีอยู่ แต่เรายังถือว่ามันเที่ยงที่เราทุกข์ เราเป็นทุกข์เพราะความไม่เที่ยง เพราะจิตไม่ได้เห็นความไม่เที่ยง ตัวจิตถ้าเขาเห็นอะไรเห็นเป็นอย่างไรเขายอมรับอย่างนั้นตรงๆ จิตยังไม่เห็นความไม่เที่ยง แต่เรารู้หรือยัง? รู้ เรารู้ว่ามันไม่เที่ยง แต่ทําไมเรายังทุกข์อยู่กับความไม่เที่ยง เพราะจิตมันยังไม่เห็นความไม่เที่ยง แต่ความไม่เที่ยงนั้นมันมีอยู่หรือยัง? มันมีอยู่แล้วอนัตตา ความเป็นอนัตตาในสรรพธรรมในสรรพสิ่ง มันมีอยู่หรือยัง? มีอยู่แล้ว แต่จิตมันยังไม่เห็นใช่ไหม? พอจิตไม่เห็น ปัญญาที่เกิดจากการที่จิตเห็นว่ามันเป็นอนัตตาไม่เกิด ความไม่เที่ยงมันมีอยู่แล้ว แต่เมื่อจิตไม่เห็นความไม่เที่ยงตรงจากตัวของจิต ปัญญาอันเกิดขึ้นจากการที่จิตไปเห็นว่าความไม่เที่ยงนั้น ไม่เกิด ถ้าเมื่อใดที่จิตยังไม่เห็น ปัญญาไม่เกิดขึ้นต่อจิตที่เห็นว่าสิ่งนั้นไม่เที่ยงไม่เกิด มันก็จมอยู่กับความทุกข์เหมือนเดิม มันปีนขึ้นมาไม่ได้ แต่ถ้าใช้อายตนะ ใช้สมอง ใช้การคิดในเชิงตรรกะ คิดไปๆๆ พูดได้หมด อธิบายได้เป็นฉากๆเลยว่ามันไม่เที่ยง ทําไมถึงมันไม่เที่ยง? ไหนอธิบายสิทําไมถึงไม่เที่ยง ที่มันไม่เที่ยงเพราะอะไร?ผู้ปฏิบัติ: เพราะมันแปรปรวนเปลี่ยนแปลงพระอาจารย์: หลวงพ่ออัญญาโกณฑัญญะท่านก็รู้สึกอย่างนี้เหมือนที่พูด แต่ความรู้สึกของท่านน่ะ สังโยชน์ขาดสะบั้นไป ๓ ตัว เพราะจิตท่านเห็นตรงต่อสิ่งไม่เที่ยง ความไม่เที่ยงปรากฏต่อจิตของท่านโดยตรง ปัญญาอันเกิดจากการที่จิตเห็นว่าไม่เที่ยงมันจึงเกิดขึ้นที่จิต ปัญญาที่เห็นว่ามันไม่เที่ยงมันไม่ได้เกิดขึ้นที่จิต มันได้แต่จําใช่ไหม? มันถึงตอบถูกเป๊ะเลยจิตที่จะได้รับปัญญาอันเห็นตรงจากจิตสู่สิ่งที่มันไม่เที่ยง ว่ามันไม่เที่ยงนั้น มันจึงต้องเป็นจิตที่มีความตั้งมั่นนิ่งพอ ความรู้ที่เราจำๆอยู่ ถ้าเราหลุดออกจากความจําได้ ความรู้ที่เราเข้าใจที่เราเรียนเราจํา เราอะไรต่างๆ ที่มีอยู่นี้ แล้วเราจําได้ พอจิตมันตั้งมั่น ความรู้ที่เป็นสัญญาทั้งหมดเหล่านั้นจะตกมาเป็นปัญญาให้กับจิตหมด#พระกิตติวิมลเมธี #วัดบุปผาราม #อานาปานสติ #สติปัฏฐาน #ปฏิบัติธรรม #สมาธิ #สมาธิภาวนา #นั่งสมาธิ #วิปัสสนา #วิปัสสนากรรมฐาน#ปัญญา #ธรรมะในชีวิตประจำวัน #ธรรมะ #พระธรรมเทศนา #พุทธศาสนา #คำสอน #ความตั้งมั่น #จิตตสังขาร