"Pak në Duart e Mia, Bollëk në Duart e Jezusit" (Mateu 14:13-21)

Pak në duart e mia, bollëk në duart e Jezusit1. Dorëzimi i asaj që kemi (Të japësh pakun tënd)Dishepujt kishin vetëm pesë bukë dhe dy peshq – diçka krejtësisht e papërfillshme për të ushqyer mijëra njerëz.Jezusit nuk i duhet sasia jonë e madhe; Ai kërkon gatishmërinë tonë për të dorëzuar atë pak që zotërojmë në duart e Tij.2. Ndryshimi i pronësisë (Nga duart tona tek duart e Tij)Kur e mbajmë problematikën apo burimin tonë të kufizuar në duart tona, ai mbetet thjesht një limit dhe dështim i sigurt.kur elementi "pak" kalon në pronësi të Jezusit; aty thyhen ligjet e logjikës njerëzore.3. Falënderimi përpara rritjes (Mirënjohja në mes të krizës)Jezusi i mori bukët, ngriti sytë nga qielli dhe falënderoi (e bëri lutjen e bekimit) përpara se mrekullia e shtimit të ndodhte. Mësimi na sfidon të jemi mirënjohës për "pakun" tonë aktual, pasi rritja dhe bollëku vijnë vetëm pas falënderimit me besim.4. Mrekullia ndodh gjatë ndarjes (Thyerja dhe shpërndarja)Bukët dhe peshqit nuk u shtuan sa herë që qëndronin të mbyllura në kosh, por teksa Jezusi i thyente dhe dishepujt i shpërndanin te njerëzit. Bekimi multiplikohet në lëvizje dhe në shërbim ndaj të tjerëve, jo duke e grumbulluar apo kursyer atë me frikë.5. Bollëku hyjnor (Teprica që dëshmon mrekullinë) Pasi u ngopën të gjithë (mbi 5000 burra, pa përfshirë gratë dhe fëmijët), dishepujt mblodhën plot 12 shporta me teprica. Zoti nuk plotëson thjesht nevojat tona minimale, por kur Ai vepron, rezultati është gjithmonë i plotë, i mbingopur dhe i bollshëm.KonkluzioniLogjika njerëzore bazohet te llogaritë e kufizuara, ndërsa logjika e besimit bazohet te personi i Jezusit. Nëse zgjedhim t'i mbajmë burimet, talentet apo jetën tonë fort në duart tona, do të mbetemi gjithmonë me mungesa. Por, kur ia dorëzojmë ato Krishtit, "paku" ynë transformohet në një bollëk që jo vetëm na ngon ne, por mjafton për të ushqyer edhe botën rreth nesh.