Hello mga kapasta, sana po ay magustuhan nyo ang karanasan na pinadala ko para maibahagi sa inyo. Ako po si Thor ng Laguna. Tuwing sasapit ang kapistahan sa aming lugar ay mahilig po akong magpalaro. Natutuwa kasi ako kapag nakikita kong masaya ang mga bata. Isa kasi akong matandang binata at wala rin akong mga pamangkin, kaya naman kinagigiliwan ko ang mga bata sa aming lugar. Isa sinunoy sa palaging suki ng mga palaro ko, mula paman noong limang taong gulang siya.
Naminsan ay hindi pa yata siya nanalo. Matabang bata si Nunoy at ampulan din siya ng tukso. Pero sa kabila noon ay hindi ko pa siya nakitang napikon. Napaka masayahin at aktibo ng batang yon. Lahat naman ng nagiging palaro ko bawat taon ay memorable.
But in 2016, that's what I didn't forget. 10 years ago, Nuno, before it started, I noticed that it was going to talk to Nuno, even though it was going to talk to Nuno. I noticed that it was going to talk to Nuno, even though I didn't know what to talk to Nuno. But I didn't know that it was going to talk to Nuno, even though it was going to talk to Nuno. Even though it was going to talk to Nuno, it was going to talk to Nuno. It was going to talk to Nuno about what to do for Nuno.
All of us are surprised by the gilas in Nunoy. All of us, all of us, all of us, all of us. All of us, all of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us. All of us.
Nung matapos ang palaro ay agad nakarating sa akin ang balita na binawian daw ng buhay si Nunoy. Nakakagulat at hindi kami makapaniwala. Pero totoong wala na si Nunoy. Hindi naging malinaw sa akin ang dahilan ng biglaan niyang pagkamatay. Ang malinaw lang sa akin ay ang sinabi ng nanay niya na may sinabi raw sa kanya si Nunoy tungkol sa bagong kaibigan nito na isang duwende. Gusto raw siyang isama ng duwende sa mundo nito. Pero sabi raw ng anak niya, bago siya sumama, gusto muna niyang manalo sa mga palaro.
Pinagpawisan ako ng malapot Sir Nev nang marinig ko yun. Dahil baka yung duwende na yun ang kinakausap ni Nunoy habang ito ay naglalaro. Posibleng ito rin ang nagbigay sa kanya ng kausayan kapalit ng pagsama niya sa mundo nito. Habang nasa burol pa ako ni Nunoy ay tinawag ako ng nanay niya at umiiyak na nagtanong sa akin sa mahinang boses. Kung nakikita ko raw ba ang nakikita niya? Para daw kasing may pawis pa sa noo si Nunoy. Kinilabutan talaga ako dahil nakita ko rin yung pawis na sinasabi ng nanay niya. Posibleng kaya na buhay pa ito?
Naging usap-usapan yun sa aming lugar. Nahihirapan man akong paniwalaan pero kahit anong isip ko sa mga nangyari ay hindi ko naman makayang ipaliwanag. Mula noon ay inihinto ko na ang pagpapalaro. Hindi kasi mawala sa isip ko sinunoy kung nasa langit na ba ito o baka naman naroon lang sa mundo ng mga duwende. Nagpasya ako na mamigay na lang ng candy at mga laruan sa mga bata tuwing kapistahan. Mga kapasta, nakikinig po kayo sa Pinoy Creepypasta Podcast. Para po sa mga bagong episodes, bisita po kayo sa ating YouTube channel, Pinoy Creepypasta Tagalog Horror Stories.
Magandang araw po mga kapasta. Tawagin niyo po akong Mangkaloy. Katiwala ng isang palayan na pag-aari ng aking bayaw na si Doming. Mahal na mahal ng bayaw ko ang palayan na yon na minana niya sa kanyang mga magulang. Pero kailangan niyang pansamantalang iwan para mag-abroad. Ako ang pinakamalapit sa kanya sa lugar namin at tanging may alam sa palay sa mga kaanak niya. Kaya naman sa akin niya yung pinagkatiwala. Kahit wala na sa mundong ito ang misis ko na kapatid niya. Nagsimula ang kababalaghan sa palayan nang minsang mapasandal ako sa puno roon at mapaiglip.
I didn't know what I was thinking. I didn't know what I was thinking. I didn't know what I was thinking. I didn't know what I was thinking. I didn't know what I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking. I was thinking.
I said to my friend, who was going to be able to see other people. I told him that he was going to be able to see other people. I told him that he was going to be able to see him. I told him that he was going to be able to see him. I told him that he was going to be able to see him. I was afraid of my friend.
Hindi ko alam kung may third eye ako o ano, dahil hindi pa naman ako nakakaranas na makakita ng ibang nila lang. Pero ang lalaking yun, hindi ko man malinaw na makita ang mukha, ay kitang kita ko siya. Hindi ako masyadong matatakotin, kaya ako mismo ang humakbang papalapit doon. Kaya lang, habang humahakbang ako, ay palabo ng palabo sa paningin ko yung lalaki, hanggang sa tuluyan itong maglaho. Unang beses pa lang yun na nakita ko ang lalaki. Meron pang pangalawang beses at pangatlo. Pero kahit ilang beses ko na siyang nakita sa palayan, ay hindi ko pa rin makita ang mukha niya.
I was going to show it when I showed it. But I thought I was going to give up. After a couple of weeks, I was going to show it that I was going to show it that I was going to show it that I was going to show it that I was going to show it. I was going to show it that I was going to show it that I was going to show it. I was going to show it that I was going to show it that I was going to show it. I was going to show it that I was going to show it that I was going to show it.
After my living it, I didn't show him what I'm going to show him. I thought I was going to show him what I'm going to show him. I was going to show him what I'm going to show him. I was going to show him what I'm going to show him. I was going to show him what I'm going to show him. I was going to show him what I'm going to show him. I was going to show him what I'm going to show him. I was going to show him what I'm going to show him. I was going to show him what I'm going to show him.
Sa ngayon ay nakakaani kami ng masagana sa palayan. Pinagpatuloy ko ang pag-aalaga nito at malaking porsyento ay napupunta naman sa pamilya ng bayaw ko. Contento na ako sa maliit na kita dahil kaakibat noon ang tunay kong pagmamalasakit sa palayang pinagkatiwala sa akin ni bayaw. Mga kapasta, nakikinig po kayo sa Pinoy Creepypasta Podcast. Para po sa mga bagong episodes, bisita po kayo sa ating YouTube channel, Pinoy Creepypasta Tagalog Horror Stories. Isang mainit na pagbati po sa inyong lahat mga kapasta. Isa po akong track and field player noong araw. Ang pangalan ko ay Jaime.
Pagtakbo ang hilig ko, kaya naman sa ganitong palaro ako na linya. Dito ako nakapaggamit ng mga karangalan dahil madalas akong nilalaban ng eskwelahan namin sa iba't ibang eskwelahan din. Hindi naman sa pagmamayabang Sir Nev, pero wala akong natatandaan na umuwi akong talunan. Ang natatandaan ko lang ay dito ko rin naranasan ang isang nakakapangilabot na karanasan. Division level po ang laban ko noon. Espesyal ang laban ko na yon dahil doon nakasalalay ang magiging sagot sa akin ng nililigawan ko noong panahon na yon. Si Elise. Sabi kasi ni Elise, kapag nanalo ako ay sasagutin na niya ako. Pero kapag natalo ay magiging mabuting magkaibigan na lang kami. Tiwala ako sa sarili ko na hindi lang karangalan ang masusumpit ko sa araw na yon, kundi maging ang matamis na oo ni Elise.
Nang magsimula na akong tumakbo kasabay ng iba pang mga players, confident ako. Pero ilang saglit lang ang nakalipas. Nakita kong may nakaungos na sa akin. Hindi ako kinabahan na matatalo niya ako. Kinabahan ako dahil hindi ko siya kilala. Hindi ko siya nakita kanina sa hanay ng mga kakumpetensya ko. Malaking lalaki na may kaitiman, tapos gulo-gulo ang buhok. Hindi ko maiwasan na hindi mapatingin sa kanya. Dahil tumingin din siya sa akin na parabang hinahamon ako.
Wala akong oras para tanungin siya dahil patuloy lang kami sa pagtakbo. Mahalaga ang bawat segundo. May mga pagkakataon na nauunahan ko siya, pero mabilis siyang nakakabawi at agad din niya akong nauunahan. Noon lang ako na challenge ng husto sa mga naging kalaro ko. Tinodo ko na ang nakas at galing ko. Dahil sa lahat ng pagkakataon, doon ako hindi pwedeng matalo. Ayokong maging kaibigan lang ni Elise. Halos panghinaan ako ng loob nang makita kong lumalaki na ang distansya sa akin ng lalaki. Malapit na kami sa finish line. Kaming dalawa lang ang naglalaban.
Dahil ang iba ay malayo pa sa amin. Sobrang nakakabingi na ang hiyawan ng mga tao. Hindi ko alam kung nagbubunye ba sila sa pagkapanalo ng kalaban kong runner o kinakabahan sila sa pagkatalo ko. Ayon na nga at para akong sinampal ng kabiguan yon. Kitang kita ko kung paanong unang naabot ng lalaking yon ang finish line bago ako. Napayoko ako at napaluhod sa sahig. Mangiyak-ngiyak pa ako. Nagulat ako ng lapitan ako ng coach ko at itinayo. Kinongratulate niya ako at pinagtulungan akong buhatin ng mga ka-team ko. Sabi ko, bakit? Ano bang nangyari?
Ano raw bang nangyayari sa akin? Nanalo raw ako. Napalinga ako at hinanap ko yung lalaki. Halos lahat sila ay tinanong ko isa-isa kung nasaan yung lalaking nakauna sa akin. Lahat din sila Sir Nev ay naguluhan kung sino ang tinutukoy kong lalaki. Sabi ko yung merong nakalagay na number nine sa santo. Isang matandang coach ang lumapit sa akin at kinumpirma na ang tinutukoy ko ay maaaring si Noel. Dalawang taon na raw mula ng mamatay si Noel dahil sa malubahang sakit.
Like I'm a poor player, and in the field, it's the last one. Binalot ng kilabot ang buo kong katawan. Para bang namanhid yung pakiramdam ko. Nang balikan ko sa isip kung paanong nakipagtagisan sa akin sa pagtakbo ang lalaking yon. Pero kahit papano Sir Nev, ay sobra ang naging pasasalamat ko sa kanya. Dahil sa pagsabay niya sa akin, ay napagwagihan ko ang laban na yon. Pati na rin ang matamis na oo ni Elise. Sa ngayon po Sir Nev, ay may dalawa na kaming anak ni Elise. Kapag nakikita ko ang mga medalya ko sa pagtakbo, ay hindi maaaring hindi ko maalala ang multo ni Noel. Nagkamali pala ako ng sinabi Sir Nev, may isang pagkakataon na natalo ako sa pagtakbo.
At yun ay walang iba kundi kay Noel. Ito po ang podcast ng Pinoy Creepypasta. Ako po si Nev Quero, happy listening po sa inyong lahat. Muli po kayo ay nakikinig sa Pinoy Creepypasta. Ako po si Darwin Sir Nev. Sana po ay magustuhan nyo ang kwento ko mga kapasta. Hindi kasi ako matahimik hanggat hindi ko ito na ibabahagi sa inyo. Since pare-pareho tayong mahilig sa mga kwentong katatakutan.
Noong magkaroon ng demolition sa lugar namin sa Quiapo, napilitan kaming umuwi ng probinsya nila nanay at tatay. Masarap sanang manirahan sa probinsya, pero medyo mahirap maghanap ng trabaho. Ang ginawa ko ay sumama muna ako sa chuhin ko sa pag-aararo ng bukid habang naghahanap ako ng ibang mapapasukan. Madalas ay nagpapahinga kami ng tiyo ko sa kubong malapit sa palayan. Isang beses ay nagkasakit si tiyo, kaya sa akin na muna niya pinahabilin ang mga gawain sa kanyang bukid.
Kakatapos ko lang magtanghalian noon kaya ang balak ko sana ay umidlip muna sa kubo. Pero nagtaka ko nang makita ko ang isang kakaibang nilalang na tumatakbo mula sa palayan papalapit sa akin. Hindi ko maunawaan kung anong klaseng nilalang yon. Mukha siyang tao na may maiksi at kulot-kulot na buhok. Tumatakbo ng paupo. Nakabuka ka ang mga paa na parang palaka. Ang tingin ko ay meron siyang mahabang tila at mabalahibo rin ang mga braso.
I'm not going to go back to me. I'm not going to go back to me. I'm not going to go back to me. I'm not going to go back to me. I'm going to go back to me. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it. I'm going to hear it.
Aswang o halimaw. Nanatili ako sa loob ng kumo hanggang sa makarinig ako ng mga lalaking nag-uusap habang padaan sa palayan. Kung may mga tao na sa labas, ibig sabihin ay wala na ang nilalang na yon. Kaya nagbukas na ako ng pinto at nagmamadaling tumakbo pa uwi. . . . . . . .
Hindi pa man ako nakaget over sa takot, ay muli na naman itong nagpakita sa akin, habang si Tio ay kumukuha ng makakain namin. Nasa gitna ako ng palayan nun, kaya wala akong choice kundi ang tumakbo habang sumisigaw. Sa kamalas malasan ay nadapa pa ako. Grabe ang takot ko dahil sigurado na ako noon na sa bilis tumakbo ng halimaw na yon ay maaabutan na niya ako. Inisip ko na talaga na yun na ang kamatayan ko. Napapikit na lang ako at nagdasal. Pero napamulat ako, nang kalabitin ako at itayo ng tsuhin ko mula sa pagkakadapa ko.
Pinauwi na niya ko at pinagpahinga. Sa nangyaring yon sa akin Sir Nev, nahusgahan pa ako ng ibang kamag-anak namin. Ang sabi, nag-aadik daw yata ako dahil kung ano-ano ang nakikita ko. Mahirap mang ipaliwanag pero alam ko sa sarili ko na kailanman ay hindi ako naging adik at alam ko rin na totoo ang nakita ko. Hindi na ulit ako sumama kay Tiyo sa bukid. Angkat maaari nga ay ayoko nang mapagawi pa roon. Pinilit ko na lang makahanap ng ibang mapapasukan. Mga isang buwan din akong naging tambay bago ako nakakita ng ibang maayos na trabaho.
Ito po ang podcast ng Pinoy Creepypasta. Ako po si Nev Quero, happy listening po sa inyong lahat. Muli po kayo ay nakikinig sa Pinoy Creepypasta.
Masayang pagbati po sa inyong lahat mga kapasta. Tawagin nyo na lang po ako sa alias Natisoy. Yan po ang bansag sa akin ng mga kalugar ko dahil sa maputi akong lalaki. Ang karanasan ko po ay may kaugnayan sa multo. Dati kasi ay hindi ako naniniwala sa mga multo. Para sa akin, likhang isip lang ito ng mga may malawak na imahinasyon at para takutin ang mga taong duwag.
Pero nang maranasan ko na ito mismo ay nasabi ko sa sarili ko na tama pala sila. Meron talagang multo. Seventh birthday noon ang pamangkin ko. Kanya-kanya kaming toka ng mga tito at tita niya para mairaos ang kaarawan niya. Ako ang naatasan na mamahala sa mga palaro since ako ang pinakabata sa aming magkakapatid. Maaga pa lang ay inayos ko na yung mga papremyo sa palaro para sa mga bata. Kaya petix na sana ako.
But when I'm going to go to my own, I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go. I'm going to go.
Mga kapasta, nakaramdam na ako ng takot pero hindi ko pinahalata. Ang ginawa ko ay naupo ako malapit sa table kung saan nakapatong yung mga papremyo. Alagang binantayan ko na yun. Sir Nev, kitang kita ng mga mata ko kung paano yun unti-unting nagugulo nang wala namang humahawak. Nanlaki talaga yung mga mata ko at pinakatitigan yun. Hindi ako namamalik mata lang. Para bang may naglalaro sa mga papremyong yun? Kusang lumalabas ang mga laruan mula sa plastic?
Natulala talaga ako. Kung di pa ako inuga ng ate ko ay hindi pa ako mababalik sa wisyo. Lumapit ang isang matanda sa table at nagsalita na parang may kinakausap. Ano ito? Maya-maya na lang eh. Amo at bibigyan ka namin ang isa mamaya. Huwag mo nang guluhin yung mga ito dahil hindi pa nag-uumpisa ang party.
He said it to me, it was one of them to be able to be able to be able to be able to be able to be able to be able to be able to be able to be able to be able Hindi na ako nagtagal sa lugar na yon, Sir Nev. Kasi naging kakaiba na yung pakiramdam ko. Lalo na at nalaman ko nga na may isang bata sa paligid na hindi ko nakikita. Ito po ang Pinoy Creepypasta Podcast. Iniimbitahan ko po kayo na dumalaw sa ating YouTube channel para sa mga latest episodes. Maraming salamat po mga kapasta. Sir Nev, maiksing kwento lang po itong ibabahagi ko. Ito yung madalas na ikwento ni Lolo Eseng noong nabubuhay pa siya. Noong bata raw si Lolo, doon lang sila nakatira sa maliit na kubo sa gilid ng palayan nila. Actually, karamihan naman daw ng mga magsasaka doon ay ganoon ang setup.
Parehong magsasaka ang mga magulang ni Lolo at madalas sila nang nakababatan yung kapatid na si Lola Tess ang naiiwan sa bahay. Isang araw daw may nag-away sa mga kasamahang magsasaka ng tatay ni Lolo. Noong una raw sigawan lang pero kalaunan pareho na silang naglabas ng itak. Nagtagaan daw sa palayan yung dalawa Sir Nev. Wala na raw naglakas loob na umawat at ang nangyari parehong patay yung dalawa. Nakisilip daw si Lolo nun. Nasa sampung taong gulang lang siya nang mangyari yun. Grabe raw yung sugat nung dalawa. Talagang siniguro nila na walang mabubuhay sa kanila.
Ilang araw daw hindi nakatulog si Lolo nun kasi naaalala niya yung itsura ng dalawa. Lumipas pa raw ang ilang araw at hindi pa rin nakakatulog ng maayos si Lolo. Nalaman din niya na pati pala yung kapatid niyang babae na si Lola Tess ay ganoon din. Hindi rin siya makatulog kahit pa hindi naman niya nakita yung dalawang namatay. Ang ginagawa daw nila, nagkukwentuhan na lang sila hanggang sa dalawin na ng antok.
Isang gabi raw na nag-uusap sila ni Lola Tess ay may nangyaring nakakapangilabot. Hindi rin daw maintindihan ni Lolo kung bakit ginawa yun ng kapatid niya. Pero bigla na lang daw tinaas ni Lola Tess yung bintana ng kubo nila. Parang may hinahanap daw yung kapatid niya at hindi rin ito maintindihan kung ano ba ang hinahanap niya. Sasawayin sana ni Lolo. Kaso bigla raw may tinuro ang kapatid niyang si Tess. Kuya, sino po sila? Pagtingin daw ni Lolo kung sino yung tinuturo ng kapatid niya ay nangilabot siya.
May dalawang lalaki raw na nakatayo sa palayan. Noong una raw ayaw maniwala ni Lolo, pero hindi raw siya pwedeng magkamali. Base sa mga suot at itsura nila, sila yung dalawang lalaki na namatay kailanlang. Agad daw hinila ni Lolo ang kapatid niya. Napaupo daw sila at tinakpan niya ang bibig nito. Bigla na lang daw sila nakarinig ng pag-iyak at nasisiguro daw ni Lolo na napakalapit lang ng pinaggagalingan nun. Kasi dinig na dinig daw nila.
Sa mga oras daw na yon, Sir Nev, ay talagang nakakainis si Lola Tess kasi nagpupumilit daw ito na makita kung sino yung nasa labas. Tulungan natin sila kuya at kawawa naman sila. Hindi na raw nagawang habulin ni Lolo ang kapatid niya. Tumakbo raw ito sa pinto ng bahay nila at mabilis na binuksan ito. Pareho silang nagulantang ni Lolo nang makita nila ang dalawang lalaking nakatayo. Parehong may malalaking hiwa sa katawan, nakatayo lang daw sila at parehong hindi gumagalaw pero nakakapangilabot ang mga itsura.
Dito sumigaw na raw ng malakas ang kapatid ni Lolo. Takot na takot siya sa nakita niya. Nagising na yung mga magulang nila. At doon, bigla nang nawala yung dalawang lalaki. Kinabukasan daw ay parehong dinala sa simbahan sila Lolo. Si Lola Tess, sobrang natroma sa nangyari. Pero makalipas naman daw ang ilang linggo, ay naging maayos din sila. At hindi na nila ulit nakita yung dalawang lalaki.