Παναγιά του Λιάκου Χριστογιαννόπουλου: Η Μάνα που σηκώνει τον κόσμο

Στην «Παναγιά» του Λιάκου Χριστογιαννόπουλου το ιερό κατεβαίνει από το τέμπλο και αποκτά ανθρώπινη φωνή. Η μορφή της Θεοτόκου διασχίζει τα Θεία Πάθη, τη συλλογική μνήμη του ελληνισμού και τις ταπεινές ανάγκες της καθημερινότητας. Δεν είναι μόνο η Μητέρα του Θεού. Είναι η μάνα κάθε αδικοχαμένου παιδιού, η σιωπηλή συνοδοιπόρος του πονεμένου ανθρώπου, η έσχατη επίκληση όταν η λογική δεν έχει πια απάντηση.Ο Λιάκος Χριστογιαννόπουλος δεν οικοδομεί ένα θεατρικό έργο συμβατικής πλοκής. Δημιουργεί μια σκηνική σύνθεση μνήμης, πίστης και ιστορικής εμπειρίας, όπου ο δραματικός χρόνος δεν κινείται ευθύγραμμα, αλλά κυκλικά. Από τον Γολγοθά περνά στον Επιτάφιο Θρήνο, από εκεί στους εθνικούς αγώνες και, τέλος, επιστρέφει στο ξωκλήσι, στο καράβι, στο προσκέφαλο του αρρώστου και στην προσευχή του ξενιτεμένου. Η Παναγιά γίνεται το αθέατο νήμα που συνδέει το θείο δράμα με την ανθρώπινη δοκιμασία.Πρώτος και ισχυρότερος άξονας είναι η μάνα μπροστά στο νεκρό παιδί της. Τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής και οι λογοτεχνικές αναφορές στον Ρίτσο ή στον Βάρναλη δεν λειτουργούν ως διακοσμητικά παραθέματα. Εντάσσονται σε μια μεγάλη παράδοση θρήνου, όπου ο πόνος της Θεοτόκου συναντά τον πόνο της μάνας που έχασε το παιδί της από πόλεμο, καταπίεση, φτώχεια ή κοινωνική βία. Το σώμα του Χριστού παύει να ανήκει αποκλειστικά στη θεολογία και γίνεται το σώμα κάθε αθώου που συντρίφτηκε από την εξουσία.Εδώ βρίσκεται και η βαθύτερη ψυχολογική δύναμη του έργου. Η Παναγιά δεν προσεγγίζεται ως άτρωτη θεότητα, προστατευμένη από την ανθρώπινη οδύνη. Πονά επειδή αγαπά και η αγάπη της δεν ακυρώνει τον φόβο, την αδυναμία ή τη σπαρακτική αίσθηση της αδικίας. Η ιερότητά της γεννιέται ακριβώς από αυτή την άρνηση να αποκοπεί από το ανθρώπινο πάθος. Δεν κυριαρχεί πάνω στον πόνο. Τον υπομένει χωρίς να επιτρέπει να μεταβληθεί σε μίσος.Στον δεύτερο κύκλο, η Θεοτόκος συνδέεται με την ιστορική πορεία του ελληνισμού. Η Παναγία της Τήνου και η Αγία Σκέπη του 1940 φέρουν το βάρος μιας συλλογικής ανάγκης: όταν η Ιστορία γίνεται αβέβαιη και βίαιη, ένας λαός αναζητά μια υπερβατική παρουσία για να στεγάσει τον φόβο και την ελπίδα του. Ως Υπέρμαχος Στρατηγός η Παναγιά αποκτά δυναμισμό, χωρίς να χάνει τη μητρική της ουσία. Δεν αγιοποιεί τον πόλεμο. Ενσαρκώνει την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει ότι ο αγώνας για επιβίωση και ελευθερία δεν διεξάγεται μέσα σε απόλυτη εγκατάλειψη.Η σύνδεση πίστης και έθνους, ωστόσο, απαιτεί κριτική εγρήγορση. Η πίστη υψώνει τον άνθρωπο όταν γίνεται έλεος και ευθύνη. Μικραίνει όταν χρησιμοποιείται ως σύνθημα ή άλλοθι υπεροχής. Η σκηνική σύνθεση του Χριστογιαννόπουλου αποκτά ουσία στο μέτρο που δεν εγκλωβίζει την Παναγιά σε εθνικές διεκδικήσεις, αλλά αναδεικνύει τη μορφή της ως οικουμενική υπεράσπιση του αδύναμου.Στον τρίτο κύκλο συναντούμε ίσως την πιο οικεία Παναγιά: εκείνη των ξωκλησιών, των ναυτικών, των φτωχών και των ξενιτεμένων. Είναι η παρουσία στην οποία ο λαϊκός άνθρωπος εξομολογείται όσα δεν μπορεί να πει ούτε στον πλησιέστερό του. Η σχέση αυτή δεν είναι μόνο θρησκευτική. Είναι βαθιά ψυχική. Μπροστά στην εικόνα της, ο άνθρωπος αναζητά τη μητρική αποδοχή που δεν ανακρίνει, δεν ταπεινώνει και δεν απαιτεί αποδείξεις για τον πόνο.Στη σημερινή εποχή της μοναξιάς, των πολέμων και της απώλειας εμπιστοσύνης, το έργο αποκτά μια επίκαιρη δραματικότητα. Κατά τη δική μου ματιά, η «Παναγιά» δεν ζητά από τον θεατή να αποδείξει την πίστη του. Τον καλεί να εξετάσει αν διατηρεί ακόμη μέσα του την ικανότητα της συμπόνιας. Διότι η αληθινή τιμή προς τη Μητέρα δεν βρίσκεται μόνο στα εγκώμια και στις λιτανείες. Βρίσκεται στην προστασία του απροστάτευτου, στην υπεράσπιση του αδικημένου και στην άρνηση να προσπεράσουμε τον ανθρώπινο θρήνο.Η Παναγιά του Χριστογιαννόπουλου σηκώνει τον νεκρό Υιό, τον στρατιώτη, τον ναυτικό, τον ξενιτεμένο και τον απελπισμένο άνθρωπο. Και στο τέλος δεν μας ρωτά πόσο ευλαβικά γονατίσαμε μπροστά στην εικόνα της, αλλά πόσο ανθρώπινα σταθήκαμε μπροστά στον πόνο του άλλου.Σκηνοθεσία: Σπύρος Ευαγγελάτος Αφηγητής: Τρύφων Καρατζάς Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μύρτα Πολύζου, Αντιγόνη Βαλάκου, Θύμιος Καρακατσάνης, Λιάκος Χριστογιαννόπουλος,, Γιάννης Μόρτζος, Χάρης Παναγιώτου📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!https://www.youtube.com/@angeligeorgia808Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο 👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/supportΌ,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖