Parçalanan Yüz, Yaşıyoruz Sessizce (İki Hayat), Değişmeyen- Şükrü Erbaş/ Sevdadır- Arkadaş Zekai Özger

Ey düşlerin mavi dönemi! Can bunaltan havada, bir sıkıntı sağanağı Konuşuyor kendinin değilmiş gibi sözler Örselenmiş anıların buruk içtenliğiyle Haklılık duygusundan, bir utanca geçerek Toprak dilsiz Su yalnız Ateş bir gözyaşı külü İnsan dersen, Ha var Ha yok Çengeli mezarına asılı bir soruyum dünyanın ortasında İnsan neden ölür? Ölüm neden vardır? Herkes boşluğun fotoğrafı Bir bilen yok Ölüm yaşayana gelir değil mi? Bilmek hiçbir yalnızlığa benzemiyor Bir kuyu çanına dönüyor dünya İnsan en çok yakınlarından ölüyor İnsanlar korkuyorlar Yalnızlıktan korkuyorlar Unutulmaktan, Fark edilememekten korkuyorlar Işıklı vitrinlere bakıyor gencecik çocuklar Gencecik çocuklar, bir ev kuracaklar Dünya kolay Sevgi sonsuz Gençlik güzel... Bakıyorlar ışıklı vitrinlere Karanlığı düşündüm Kimler yapardı onu? Karanlık bir simge değildir, Bir yaşama Yaşamak ne kadar çekilmez gelse de, Bu görmek, Bu sevmek, Bu aziz sıcaklık tende. Bu bir nimet, Bu yaşamak bir şiir İşte hayat, Yıllarca eziyetini üzerinde taşıdığın, Israrlı bir gecikme... Doldu dizgin koşturacak ne varsa hepsi yanında Baş kaldıran çalar saatinin vuruşlarını duy Yüreğini kurtar