Pencerelerden Seyret, İçlerine Girme- Mustafa Ulusoy/ Divan-ı Kebir- Mevlana

Gölgeyle üzerine serinliği örten kim? Ses tellerini titretip seni konuşturan? Bir akarsuyun dibindeki çakıl taşını saydamlaştıran? Başını çıkar, daldırdığın o hayal âleminden ve o başı kurtar imgelerden. Pencereden bak. Dışarıdaki âlemi seyret. Bak neler oluyor orada? İhtişama dik gözlerini. Kendi âlemindeki karanlığın yalancı vehim ve vesveselerin, hakikatsiz kuruntularının eseri. Çık o kasvetli âlemden. Çık ve gözlerinin penceresinden hakiki âlemin hakikatlerine dal. Bırak kendini. Hangi hoş vardır ki, nahoş olmamıştır? Hangi tavan vardır ki yıkılmamış? İlim gönüle yansırsa, İnsanlığın, iyiliğine kullanılırsa yardım olur; ama tene, maddeye yansırsa, bu bir yük, bir ağırlık, bir felaket olur. Allah, insana şah damarından daha yakındır. Halbuki sen ok gibi olan düşünceni uzaklara fırlatmaktasın. Ey yayını çekip oku atan! Av yakında, sense uzağa bakmaktasın! Denizi gören göz başka, köpüğü gören göz başka. Köpüğü bırak da denizin gözüyle bak sen. Köpükler, gece gündüz denizden meydana gelir, onları deniz harekete getirir. Fakat sen ne şaşılacak şey, köpüğü görüyorsun da denizi göremiyorsun! Ümitsizlik köyüne gitme, ümitler var. Karanlığa doğru yürüme, güneşler var. Sevgiden acılar tatlılaşır, sevgiyle bakır altın olur, sevgiden bulanıklıklar durulur, sevgiyle dertler şifa bulur, sevgiden ölü bile dirilir. Sevgiyle padişah köle olur, sevgiden, zindan gül bahçesi olur, sevgiyle karanlık evler aydınlanır, sevgiden nûr olur. Sevgiyle, demir mum gibi erir, sevgiden hastalık şifa bulur, sevgiyle kahır rahmet olur. Bil ki görünen şekil yok olur gider. Asıl mana alemidir ölümsüz olan. Niye testinin şekliyle oynayıp duracaksın! Bırak testinin şeklini, suyu ara. Düşüncen gül ise, sen bir gül bahçesisin, diken ise külhana atılacak odunsun. Bir can var canında o, canı ara, beden dağındaki gizli mücevheri ara. Ey yürüyüp giden dost bütün gücünle ara, ama dışarda değil aradığını kendi içinde ara! Hangi renk camdan bakarsan, güneşi o renkte görürsün. Sen doğu olursan, güneş sana gelecektir. Camı kır ki, nur görünsün. Sevdiklerinin mezarının üstünde otları bitiren kim? Ecel verileni almadan önce, verilmesi gereken her şeyi vermek gerekir. Nasıl oluyor da aklına güvenip, hükümler veriyorsun bu iyi oldu, bu kötü oldu diye? Nereden biliyorsun karanlığın içinden aydınlığın çıkmayacağını? Bu acele niye? “Beyhude ızdıraba düşüp azab çekme, mülk başkasınındır.” İnsan varlığı bir ambardır; dünya hayatı boyunca doldurulur ve öğütülmek üzere ahiret değirmenine götürülür. Burada ne biriktirilirse orada aynısı olacaktır. Çünkü bütün alem bir evden fazla bir şey değildir. O sadece bu evden o eve gitmiş, yahut evin şu köşesinden, bu köşesine geçmiş demektir.