Perëndia të fali – Po ti? (Mateu 18:21-35)

Perëndia të fali – Po ti? 1. Pyetja e Pjetrit dhe tradita e kohësKërkimi i një limiti: Pjetri e pyet Jezusin nëse duhet ta falë vëllanë që gabon ndaj tij deri në 7 herë, duke kërkuar në njëfarë mënyre miratimin e Tij për një shifër që mendohej se ishte bujare.Thyerja e rregullave njerëzore: Tradita e rreptë judaike e asaj kohe vendoste si detyrim ligjor dhe fetar faljen e dikujt deri në 3 herë. Duke propozuar numrin 7, Pjetri mendonte se po bënte një kapërcim të madh.Përgjigjja e Jezusit: Jezusi ia ndryshon tërësisht perspektivën duke i thënë "jo deri në shtatë herë, por deri në shtatëdhjetë herë shtatë", që simbolizon një falje të pakufizuar dhe pa kushte.2. Shëmbëlltyra e borxhit të pashlyeshëmMadhësia e borxhit ndaj Mbretit: Shërbëtori (i cili mendohet se kishte një post të lartë apo ishte princ) i detyrohej mbretit 10,000 talenta – një shumë marramendëse (e krahasueshme me miliarda dollarë sot) që nuk do të mund ta paguante dot as po të punonte për një mijë vjet.Mëshira dhe hiri mbretëror: Përballë pamundësisë për të paguar dhe urdhrit për t'u shitur si skllav së bashku me familjen, shërbëtori i bie në gjunjë mbretit duke iu lutur për kohë. Mbreti, i shtyrë nga dhembshuria, jo vetëm që e liroi, por ia fali plotësisht borxhin.Krahasimi me Perëndinë: Kjo pjesë e historisë tregon pozicionin tonë përpara Perëndisë: ne jemi borxhlinj të pafundmë për shkak të gabimeve tona, por përmes hirit dhe Krishtit, Ai na e ka shlyer plotësisht këtë borxh.3. Hipokrizia dhe mungesa e mëshirës ndaj tjetritBorxhi qesharak i shokut: Sapo doli nga mbreti, ky shërbëtor i falur takoi një bashkëshërbëtor që i detyrohej vetëm 100 denarë (një shumë minimale, si lekë xhepi, në krahasim me borxhin që mbreti sapo i kishte faluar).Sjellja agresive dhe e pamëshirshme: Në vend që të tregohej i mëshirshëm, ai e kapi shokun prej fyti dhe e futi në burg derisa të paguante edhe qindarkën e fundit, duke mos dëgjuar të njëjtat lutje që ai vetë i kishte bërë mbretit.Roli i krenarisë: Kur njeriu merr pushtet, autoritet ose ndihet superior, shpesh harron se nga ka ardhur. Krenaria e verbën shërbëtorin, duke mos e lejuar të reflektojë të njëjtën mëshirë që mori.4. Drejtësia dhe pasojat e mosfaljesZbulimi i së vërtetës: Bashkëshërbëtorët e tjerë u pikëlluan dhe i treguan mbretit për këtë ngjarje të shëmtuar.Dënimi i shërbëtorit të lig: Mbreti u nxeh dhe e dorëzoi shërbëtorin e pamëshirshëm te torturuesit derisa të paguante gjithë borxhin e tij fillestar (gjë që ishte e pamundur), duke i hequr kështu privilegjin e faljes.Kthimi i situatës: Ky dënim tregon se nëse nuk jemi të gatshëm të falim ata që janë "poshtë nesh" ose që na kanë borxhe më të vogla, humbasim edhe vetë faljen që kemi marrë nga Ai që është "mbi ne".KonkluzioniMësimi kulminant i këtij mesazhi është se falja e vërtetë duhet të vijë burimisht nga zemra. Nëse thjesht themi me gojë "ta kam lënë Zotin", por brenda vetes mbajmë akoma zemërim dhe mëniri, ne nuk kemi falur vërtet.Procesi i faljes kërkon maturi, mençuri dhe mbi të gjitha thyerje të krenarisë tonë. Kur ne refuzojmë të falim, ne nuk dëmtojmë thjesht tjetrin, por bëhemi skllevër të zemërimit tonë dhe torturojmë veten. Mesazhi na fton të vijmë në vete dhe të kuptojmë se ashtu siç kërkojmë dhe pranojmë çdo ditë mëshirën dhe faljen e pafundme të Perëndisë për borxhet tona të mëdha, jemi të detyruar t'ua ofrojmë të njëjtën falje të tjerëve për gabimet e tyre shumë më të vogla ndaj nesh.