Pervane- Mehmed Kemal

Seni bir görüp bir yitirmek seni, Seni bir görüp bir yitirmek... Gür bir ormanda, ayrı türden bir ağaç gibi, Hedefine varmayan bir serseri kurşun, Ya da bir büyük kavganın dışında kalmak, Yatağını şaşırmış bir nehir olmak, Bilmediği denizlere akmak ya da... Ihlamurlar kokan bir parkın içinde, Ünlü heykeller ortasında, Ünsüz dolaşmak ya da; Hiçbiri bu duygusal kederin benzeri değil, Benzeri değil hiçbiri; Bir roketten uzaya atılmak, Kocaman şaşkın adımlarla yürümek, Adını bilmediğin gezegenlerin üstünde, Dağların, ovaların, akarsuların üstünde, Aklı karalı bulutların üstünde, Egemeni olmak evrenin.. Bir de seni bir görüp bir yitirmenin yalnızlığı. Seni bir görüp bir yitirmek seni, Seni bir görüp bir yitirmek, Benzemiyor bunların hiçbirine; Bir bulup, Bir yitirmeye, Benziyor, Sadece.