Pes Etme Mucizeler Yolda- Kinsun/ Ey Aşk, Ey Aşk! Mavi Yüzün Görünmüyor- Ahmed Şamlu/ Ahlat Ağacı- Mehmet Başaran/ Kağıtlar-Nilgün Marmara/ Hayat Üzerine- Ezgi Ayvalı

Kalbim kırılmıştı Her zaman da kırık olarak kalacaktı Sizinki de kırılmıştı Biliyorum Hiç giymediği bir eldivenin tekini kaybettiğine üzülmezdi insan Kime ne kadar kırıldıysam, Kime ne kadar sinirlendiysem, En çok kendime zarar verdiğimi fark ettim Herkes kendi hayatına devam ederken, Göğsümde koca bir alev topuyla hayata ayak uydurmaya çalışmak, kendime haksızlık Affedememek, kanserin son evresi gibi. Tüm çığlığım, sıkıntıdan kurtulmak içindi... Çünkü ben en korkunç gecelerde güneşi, Ümitsiz dualarda geceyi talep ettim. Ateşin olmadığı bir boşlukta, İnsan bakışını ve itimadını ümitsiz dualarda istedim... Sesimizi duyurabilecek miyiz? Yoksa bir tecrübe tavşanı, Ya da bilinmeyen bir bilim adamı gibi, Kendimizi, kendi üzerimizde deneyerek yok olup gidecek miyiz? Sürebildiğin kadar toprak, Sarabildiğin kadar kadın... Bu dünya, Güvenebildiğin kadar dost, Düşünebildiğin kadar güzel, Yaşabildiğin kadar dünya... "Sen dünyada ne gördün? derseniz bunca zaman, İnsan olmayı biraz olsun deneyimleyebildim Ama yaşama dair pek az şey gördüm. Ben ve benim gibiler arasında sıkıştım kaldım. Unuttum, amacımdan şaştım. Nihayet gidecek yer kalmadığında, beni hepten boş verdim. Ben, üçüncü tekil şahısım. Ben bir yerde olsam bile benden öyle bahsederler: ''Kimseyi dinlemez'', derler. Oysa, ''Kimseyi dinlemiyorsun.'' demelisiniz. Uçurumlar var Uçurumlar diyorum ben İnsanla insan arasında Kendiyle kendi arasında Komşusu açken, tok yatamayanlardan geliyorum. Benim geldiğim yerde, insanlar birbirlerini önce "Nasılsın?", Sonra "Aç mısın?" diye sorarlardı. Cevap ne olursa olsun gidip yiyecek bir şeyler hazırlarlardı. Sonra ne oldu bilmiyorum. Kavgalar mı edildi, savaşlar mı çıktı, insanlık mı öldü hatırlayamıyorum... Gittim baktım, para her zaman kazanılıyor. Gördüm, tattım, karın her şeyle doyuyor. Yaşadım... Yaşadım da, bir türlü anlayamadım. Her geçen gün bize böyle ne oluyor? Bir çocuğunuz varsa eğer, Yahut bir çocuk büyütürseniz bir gün, Ona bir çiçek gibi büyümeyi öğretin. Güneşin, Rüzgarın, Yağmurun farkında olarak... Bir serçe gibi doymayı, Bir fil gibi hatırlamayı, Bir kedi gibi dinlenmeyi öğretin. Bir leylek gibi dolaşmayı yeryüzünde...Bir kısrak gibi... Ve bir gün o çok sevdiği yeri bulunca, bir ağaç gibi kök salmayı öğretin. Bir köpek gibi sevmeyi sevdiğinde, Pazarlıksız, Yargısız, İçinden geldiği gibi... Ve bir gökkuşağı gibi açmayı sevildiğinde, Taklitsiz, taktiksiz, olduğu gibi... Lütfen ona insan gibi olmayı öğretmeyin. “Hayat böyle yavrum.” demeyin, dedirtmeyin. Yalvarıyorum.