Pesüs- Edip Cansever

Ben denizin kumları üzerinde durdum Bir heykel tadında olan ve bunu geçen Bir şekilde denizin kumları üzerinde durdum Durdum ki, şehrin son kalıntısı unutmak olsa gerek Diyordum. Ve bütün ayrıntılarından sıyrılmış bir düzlüğün, Ayrı bir nesne gibi, Daha sonra da hiç görmediğim bir yaratık gibi, Üstüme gelmeye başladığı Bir şey olsa gerek... Ben, bunu duyuyordum... Yalnız duymak mı? korktum ve her yerlerimle yalnız oldum Oldum ki, düzlük dediğim o korkunç varlık Bitmez tükenmez bir kaynaktan çoğalarak Üstüme aktıkça, Ben, kendimi koruyordum Sanki bir çaresizlikten ödünç aldığım kendimi... Mesela ellerimi bir heykeli bozmayacak şekilde boşluğa uzatarak, Bir anlam vermek istiyor gibiydim düzlüğe Sonra unutulmuş yırtıcı bir hayvan gibi, işte ben Yapılması akla gelmedik Daha bir sürü şeyleri de hep yapıyordum ki Pek denenmemiş bir boğuşma şekli oluyordu bu da....Sonra, ben yoruluyordum. Yalnız yorulmak mı? giderek geri çekiliyordum biraz Ben, Geri çekiliyordum biraz Güçlenip, saldırmak için düzlüğe yeniden.... Ama hiç bilmiyordum ki, neresinden vurulurdu bu düzlük? Neresinden bozulur Bilmiyordum ki Bildiğim bir şey varsa, bana pek bir zararı dokunuyordu diyemem düzlüğün Diyemem, çünkü bir yerlerim hiç mi hiç acımıyordu ki Ne bir baş dönmesi, ne bir göz kararması Duymuyordum ki Olsa olsa benim kendime bir şeyler yapmam için zorluyordu beni Ve gerçekten yaptırıyordu da... Mesela giderek yenilmem gerekiyordu kendime, yenildim Uzanmam gerekiyordu ki yere, uzandım sonunda iyice Mesela, Martılardan bir tanesi yalnız yaşıyormuşçasına boşlukta, Dünyanın en heyecanlı çizgilerini çizdi Ve bulutlar doldurdu bu kıvrımları yavaştan Ve benim yarattığım tanrılar ki, geldiler Bir inip, bir çıktılar çocuklar gibi Sonra ben....belki de gözlerimi yumdum Her yerlerimle yalnız oldum ki, düzlük, Etimi ve benim bütün boyutlarımı yemeye başladı Ve hayallerimi... Demek oluyor ki bir süre kalsam böyle - Ne kadar mı? bunun pek önemi olduğunu sanmıyorum - Kimseler tanımayacak beni. Korktum Yani hiçbir şey değilim de ben, sadece bir konuyum Doğruldum işte yeniden Bir insan tadında olan ve Bunu geçen ben, Denizin kumları üzerinde durdum. Ben denizin kumları üzerinde durdum Ben, diyorum, demek oluyor ki bir anlamım var benim de Değişen bir şey olarak ve değiştiren... Bir anlamım var Peki öyleyse neden hep başkaları tanımladı beni şimdiye kadar? Neden? Gerçi sessiz ve ünü olmayan bir yaratıktım, biliyorum Ve onlar güçlüydüler, biliyorum Ne zaman biraz öfkelenmeye kalksam, bu bile Onların istediği bir öfke oluyordu ki Sonra ben susuyordum Ama bir suçluluk da duyuyordum ki, bu da bir başkaca düşmanımdı benim Ben neydim?