พระคำประจำวัน - อาฤธโม 33
from Maranatha - Our Lord Comes Hosted by Kiat
สำหรับบทนี้ถ้าอ่านอย่างผิวเผินก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรสำคัญ เป็นเพียงแค่บันทึกการเดินทางจากที่หนึ่งไปถึงที่หนึ่ง และจากที่นึงไปอีกที่หนึ่ง หรืออาจจะคิดว่าทำไมพระคัมภีร์จะต้องมีบทนี้บันทึกไว้ด้วย แต่เมื่อกลับมาอ่านอีกรอบหนึ่ง จึงมาสะดุดที่ข้อ 2 “ตามรับสั่งพระยะโฮวา โมเซได้จดเขียนระยะทางทั้งหลายที่เขาเดินนั้น” ถ้าสิ่งนี้เป็นรับสั่งจากพระเจ้า นั่นหมายความว่าต้องมีความสำคัญอย่างแน่นอน และยิ่งเมื่อได้กลับไปทบทวนเส้นทางที่เขาเดินมาแต่ละที่ (ดู อซด. 12 เป็นต้นมา) ก็พบว่า พระเจ้าทรงนำพาพลไพร่ของพระองค์อย่างไรและมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง และพลไพร่มีปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์นั้นอย่างไร และพระองค์ทรงมาช่วยเขาอย่างไร ก็ได้แต่ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการบันทึกเหตุการณ์เช่นนี้ไว้ เพื่อจะเตือนสติเราทั้งหลายผู้อยู่ในปัจจุบันนี้ ผู้ซึ่งกำลังอยู่ในการสุดปลายของแผ่นดินโลก เพื่อให้เราระวังตัวให้ดี กลัวว่าจะหลงผิดไป “มิใช่ว่าข้าพเจ้าได้แล้ว, หรือลุโสดาแล้ว แต่ข้าพเจ้าบากมั่นมุ่งไป เพื่อข้าพเจ้าจะได้ฉวยเอาตามอย่างที่พระเยซูคริสต์ได้ทรงฉวยเอาข้าพเจ้าไว้นั้น. ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย, ข้าพเจ้าไม่ถือว่าข้าพเจ้าได้ฉวยไว้ได้แล้ว แต่มีอย่างเดียว คือว่าสิ่งเหล่านั้นที่ผ่านพ้นมาแล้วข้าพเจ้าก็ลืมเสีย, และโน้มตัวออกไปหาสิ่งเหล่านั้นที่อยู่ข้างหน้า, คือข้าพเจ้ากำลังบากมั่นมุ่งไปกว่าจะถึงธงชัย, และได้รางวัล ซึ่งพระเจ้าได้ทรงเรียกเราให้ตะเกียกตะกายไปรับโดยพระเยซูคริสต์. เหตุฉะนั้นให้เราทั้งหลายผู้เป็นผู้ใหญ่แล้วมีใจคิดอย่างนั้น อย่างไรก็ตามเราถึงแค่ไหนแล้ว ก็ให้เราดำเนินจากตรงนั้นต่อไป ขอให้เราคิดเห็นอย่างเดียวกัน” (ฟิลิปปอย 3:12-15ก, 16)
Embed this episode
No transcript yet.