พระธรรมนำชีวิต ตอน ไม่ใช่แค่เก็บไว้ Ep.1517

พระธรรมนำชีวิตตอน ไม่ใช่แค่เก็บไว้ Ep.1517 เมื่อคนเราหลุดพ้นความอดอยากไม่ว่าจะด้วยวิธีใด สัญชาตญาณแรกที่ทำงานมักจะเป็นการกอบโกยเพื่อตัวเอง 2 พงศ์กษัตริย์ 7:8–11 หลังจากที่คนโรคเรื้อน 4 คนเดินเข้าไปในค่ายของซีเรียโดยที่ไม่ได้คาดหวังอะไรจะตายหรือรอดก็แล้วแต่ แต่สิ่งที่เขาพบคือค่ายที่ว่างเปล่าไม่มีใครสักคนเลย และเต็มไปด้วยอาหาร สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือการตอบสนองความหิวโหยของตัวเอง'เมื่อคนโรคเรื้อนเหล่านี้มาถึงริมค่าย เขาก็เข้าไปในเต็นท์หนึ่ง กินและดื่ม และขนเงิน ทองคำ และเสื้อผ้าจากที่นั่นเอาไปซ่อนไว้ แล้วเขาก็กลับมาเข้าไปในอีกเต็นท์หนึ่ง ขนเอาข้าวของออกไปจากที่นั่นด้วยเอาไปซ่อนไว้ ' 2 พงศ์กษัตริย์ 7:8 ในตอนแรกพวกเขาก็คิดเหมือนมนุษย์ทุกคน คือหิวก็กิน รู้สึกว่าไม่มีก็อยากเก็บไว้ กลัวจะอดจึงต้องเอาไปซ่อนไว้เพื่อจะมี พระพรที่ได้รับ กลายเป็นของส่วนตัวทันที แต่แล้วจิตสำนึกก็เริ่มดังขึ้น'แล้วเขาพูดกันว่า “เราทำไม่ถูกเสียแล้ว วันนี้เป็นวันข่าวดี ถ้าเรานิ่งอยู่ และคอยจนแสงอรุณขึ้น โทษจะตกอยู่กับเรา เพราะฉะนั้น มาเถิด ให้เราไปบอกสำนักพระราชวัง” ' 2 พงศ์กษัตริย์ 7:9 เสียงของความรับผิดชอบในหัวใจพวกเขาเริ่มเข้าใจว่า พระพรนี้ไม่ได้ให้มาเพื่อให้พวกเขารอดเท่านั้น แต่มีมาเพื่อช่วยคนทั้งเมือง ดังนั้นพวกเขาจึงวิ่งไปแจ้งข่าวที่ประตูเมือง แล้วข่าวนี้ก็ถูกส่งต่อไปถึงพระราชวัง คำถามสำหรับเรา วันนี้เรากำลังเก็บซ่อนพระพรไว้คนเดียว หรือเรากำลังรีบวิ่งไปบอกคนที่กำลังจะตายว่าเรารู้ว่าแหล่งอาหารอยู่ที่ไหน ข่าวดีเรื่องของพระเยซูไม่ใช่ของสะสมแต่เป็นแหล่งอาหารแห่งชีวิตที่ต้องถูกส่งต่อ“พระองค์ตรัสสั่งพวกสาวกว่า “พวกท่านจงออกไปทั่วโลก ประกาศข่าวประเสริฐแก่มนุษย์ทุกคน” มาระโก 16:15 อย่าหยุดแค่การรับพระพร การกินอิ่มและมีความสุขในพระเจ้าเป็นเรื่องดี แต่ถ้าหยุดอยู่แค่นั้นเรากำลังทำสิ่งที่ไม่ถูก ในโลกที่คนสิ้นหวังและต้องการทางออก การที่เรานิ่งเงียบไม่ประกาศข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูเท่ากับเรากำลังเพิกเฉยต่อความตายของพวกเขา พระเจ้าสามารถใช้คนโรคเรื้อนที่สังคมรังเกียจให้เป็นผู้นำข่าวดีมาสู่เมือง เราก็ไม่จำเป็นต้องเป็นนักเทศน์ที่เก่งกาจ แต่เราเป็นเพียงแค่เป็นคนที่พบแหล่งอาหาร คือพบพระเยซูและเราต้องมีใจกล้าที่จะไปบอกคนอื่นว่า มาเถิดในพระเยซูมีความหวังเสมอ เป็นกำลังใจให้ทุกคน วุฒิ วงศ์สรรเสริญ