พระธรรมนำชีวิต ตอน ขอพรวนดินที่แข็งในใจ Ep.1646

พระธรรมนำชีวิต ตอน ขอพรวนดินที่แข็งในใจ Ep.1646หลังจากที่พระเจ้าทรงเรียกประชาชนให้กลับมาหาพระองค์ในข้อก่อนหน้า คำถามที่สำคัญคือ แล้วการกลับใจที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร? พระเจ้าทรงตอบคำถามนี้ผ่านภาพเปรียบเทียบในเยเรมีย์ 4:3-4 ซึ่งเป็นภาพที่ชาวยูดาห์เข้าใจดี คือ การไถดิน และการเข้าสุหนัต ภาพกำลังชี้ไปในสิ่งเดียวกัน คือพระเจ้าไม่ได้ต้องการเพียงการเปลี่ยนแปลงภายนอก แต่พระองค์ต้องการให้คนของพระองค์ เปลี่ยนแปลงที่หัวใจ'เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับคนยูดาห์และชาวเยรูซาเล็มว่า “จงทุบดินที่ไถไว้แล้วนั้น และอย่าหว่านลงกลางพงหนาม ' เยเรมีย์ 4:3พระเจ้าทรงใช้ภาพของผืนดินเพื่ออธิบายสภาพหัวใจว่าพวกเขาเหมือนผืนดินที่แข็ง หรือพื้นที่ที่ถูกปล่อยทิ้งไว้นานจนไม่พร้อมเพาะปลูก ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เมล็ดพันธุ์ เพราะพระวจนะของพระเจ้าดีอยู่เสมอ ปัญหานั้นอยู่ที่สภาพดิน เราอาจฟังคำเทศนามาหลายปี อ่านพระคัมภีร์มานาน แต่หัวใจของเราอาจจะค่อย ๆ แข็งขึ้น เพราะความเคยชินจนพระวจนะของพระเจ้าไม่สามารถหยั่งรากและเกิดผลได้เหมือนเดิม พระเจ้าตรัสว่า “จงทุบดินนั้นเสีย” การกลับใจเริ่มต้นเมื่อเรายอมให้พระเจ้าพรวนดินแข็งในหัวใจ และยอมรับว่ามีบางอย่างในชีวิตที่ต้องเปลี่ยนแปลง พระเจ้าตรัสต่อไปว่า “อย่าหว่านลงกลางพงหนาม” พงหนามในพระวจนะของพีะเจ้า มักสื่อถึงความบาป ความรักโลก ความกังวล พระเยซูก็ทรงอธิบายในคำอุปมาเรื่องผู้หว่านว่า บางคนรับพระวจนะด้วยความยินดี แต่สุดท้ายพระวจนะกลับไม่เกิดผล เพราะถูกหนามของโลกนี้บดบังเสียก่อน ปัญหาไม่ใช่เราไม่มีพระวจนะของพระเจ้า แต่เราไม่เติบโตเพราะหัวใจของเรามีอย่างอื่นเต็มอยู่แล้ว'คนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็มเอ๋ย จงเข้าสุหนัตถวายแด่พระยาห์เวห์ จงตัดหนังหุ้มปลายหัวใจของเจ้าเสีย เกรงว่าความโกรธของเราจะพลุ่งออกไปอย่างไฟ และเผาไหม้โดยไม่มีใครจะดับได้ เนื่องจากการกระทำความชั่วของพวกเจ้า” ' เยเรมีย์ 4:4คนยูดาห์เข้าใจเรื่องเข้าสุหนัต และพวกเขามีเครื่องหมายนี้อยู่แล้ว นี่คือพันธสัญญาที่เกิดขึ้นกับร่างกายภายนอก แต่พระเจ้าตรัสว่า นั่นยังไม่พอเพราะปัญหาที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ร่างกายแต่อยู่ที่หัวใจ “หนังหุ้มปลายหัวใจ” คือสิ่งที่ทำให้หัวใจด้านชา แข็งกระด้าง และไม่ตอบสนองต่อพระเจ้า หรือบาปบางอย่างที่เรารู้ว่าพระเจ้าไม่ชอบ แต่เรายังเก็บไว้ในชีวิต พระเจ้าทรงเรียกให้เราตัดสิ่งเหล่านั้นออก พระเจ้าเตือนตรง ๆ อย่างจริงจังว่า “เกรงว่าความโกรธของเราจะพลุ่งออกไปอย่างไฟ” ในสมัยโยสิยาห์ ประชาชนจำนวนมากคิดว่าการปฏิรูป การเปลี่ยนแปลงภายนอกก็พอแล้ว รูปเคารพหลายแห่งถูกทำลาย และพิธีกรรมหลายอย่างถูกเปลี่ยนแปลงแก้ไข แต่พระเจ้าทรงมองมากกว่าพฤติกรรม คือหัวใจยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม การเตือนของพระเจ้าไม่ได้แปลว่า พระองค์อยากทำลายประชาชน แต่นี่เป็นเครื่องยืนยันว่า พระเจ้ายังคงรักและกำลังเปิดโอกาสให้กลับใจเสมอในที่สุดพระเจ้าทรงทำสิ่งที่มนุษย์ทำเองไม่ได้ผ่านทางพระเยซูคริสต์และพระวิญญาณบริสุทธิ์ เราเองพยายามเปลี่ยนตัวเองมาหลายครั้ง แต่การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงเกิดขึ้นเมื่อเรายอมจำนนต่อพระคริสต์ และให้พระองค์ทรงทำงานในหัวใจของเรา'เพราะว่ายิวแท้ ไม่ใช่คนเป็นยิวแต่ภายนอกเท่านั้น และการเข้าสุหนัตแท้ก็ไม่ใช่การเข้าสุหนัตซึ่งปรากฏที่เนื้อหนังเท่านั้น คนเป็นยิวแท้ คือคนที่เป็นยิวภายใน และการเข้าสุหนัตแท้นั้นเป็นเรื่องของจิตใจ ตามพระวิญญาณไม่ใช่ตามตัวบทบัญญัติ คนอย่างนั้นไม่ได้รับการยกย่องจากมนุษย์ แต่ได้รับจากพระเจ้า' โรม 2:28-29พระเจ้ามิได้ทรงมองว่า ชีวิตเราดูดีแค่ไหนในสายตาผู้คน แต่ทรงมองว่า หัวใจของเราตอบสนองต่อพระองค์หรือเปล่า พระวจนะของพระเจ้าจะเกิดผลไม่ได้ ถ้าหัวใจของเรายังแข็งกระด้าง และมีอย่างอื่นเต็มไปหมด การกลับใจที่แท้จริง จึงไม่ใช่การเติมสิ่งใหม่เข้าไปในชีวิต แต่คือการยอมให้พระเจ้าถอน ตัดออก และไถพรวนสิ่งเก่าออกจากหัวใจ ขอพระเจ้าเมตตาเราทุกคนครับวุฒิ วงศ์สรรเสริญ