พระธรรมนำชีวิต ตอน พระคุณที่ยังไม่หมด Ep.1651

พระธรรมนำชีวิตตอน พระคุณที่ยังไม่หมด Ep.1651โดยส่วนตัวแล้ว เยเรมีย์เป็นพระธรรมที่มีเนื้อหาเข้าใจยากมาก ๆ แต่ผมขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับอาจารย์มากมายที่ทุ่มเทศึกษาค้นคว้า และอธิบายพระคัมภีร์ พวกท่านได้แสดงทัศนะไว้ให้เราได้ศึกษาอย่างมากมาย ขอให้พระธรรมทุกตอนที่เราได้อ่าน ได้เข้าใจ จะทำให้เรารู้จักพระทัยของพระเจ้า และช่วยสร้างเราให้เป็นคนที่พระเจ้าต้องการเสมอ หลังจากเยเรมีย์เห็นภาพนิมิตของแผ่นดินกลับสู่ความรกร้างและความว่างเปล่า ทุกอย่างดูเหมือนกำลังสิ้นสุดลง แต่เยเรมีย์ 4:27-31 พระเจ้าทรงตรัสว่า แม้การพิพากษาจะมาแน่นอน แต่พระองค์จะไม่ทรงละทิ้งประชากรของพระองค์'เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “แผ่นดินทั้งหมดจะเป็นที่ร้างเปล่า แต่เราก็จะไม่ทำให้ถึงอวสานเสียทีเดียว ' เยเรมีย์ 4:27ในข้อความนี้ เป็นถ้อยคำแห่งความหวังในการพิพากษา พระเจ้าทรงประกาศว่า แม้แผ่นดินจะถูกทำลายอย่างหนัก แต่จะไม่ถึงกับสูญไปทั้งหมด พระองค์ยังทรงเหลือคนบางส่วนไว้ นักวิชาการพระคัมภีร์มองว่านี่คือจุดเริ่มต้นของแนวคิดเรื่อง คนที่เหลืออยู่ ซึ่งจะเป็นหัวข้อสำคัญในพระธรรมเยเรมีย์ต่อไป พระเจ้าทรงตีสอนประชากรอย่างจริงจัง แต่พระองค์จะไม่ละทิ้งพวกเขาจนหมดสิ้น เช่นเดียวกัน เมื่อเราเผชิญผลของความบาปหรือความผิดพลาด พระเจ้าอาจทรงอนุญาตให้เราเรียนรู้ผ่านความเจ็บปวด แต่พระองค์ไม่เคยทอดทิ้งเรา'เพราะเรื่องนี้โลกจะไว้ทุกข์ และท้องฟ้าเบื้องบนจะดำมืด เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว เราได้มุ่งหมายไว้แล้ว เราจะไม่เปลี่ยนใจหรือหันกลับ” ' เยเรมีย์ 4:28พระเจ้าทรงทำให้เห็นว่า ผลที่กำลังจะมานั้นใหญ่โตและรุนแรง พระองค์ตรัสว่า “เราได้ลั่นวาจาแล้ว” และ “เราจะไม่เปลี่ยนใจ” เพราะพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ซื่อสัตย์ต่อพระสัญญาและการพิพากษา พระเมตตาของพระเจ้าไม่ได้ลบล้างความยุติธรรมของพระองค์ ความรักของพระเจ้าไม่ใช่การปล่อยให้มนุษย์ทำบาปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น การกลับใจจึงไม่ควรถูกผัดวันประกันพรุ่ง เพราะพระเจ้าทรงจริงจังกับบาปมากกว่าที่เราคิด'เมื่อได้ยินเสียงพลม้าและพลธนู ชาวเมืองทุกแห่งก็หนีไป พวกเขาเข้าไปอยู่ในพงไม้หนาทึบ และปีนป่ายไปตามศิลา เมืองทุกแห่งก็ถูกทอดทิ้ง และไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ในเมืองเหล่านั้นเลย ' เยเรมีย์ 4:29เราได้เห็นถึงความตื่นตระหนกเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ ผู้คนต่างหนีเอาชีวิตรอด สิ่งที่เคยดูมั่นคง ปลอดภัยกลับพังอย่างรวดเร็ว หลายครั้งที่เราชอบคิดว่ายังมีเวลา ยังไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงหรือต้องกลับใจ แต่เมื่อวันที่ผลของความบาปมาถึง เราจะพูดว่า ถ้ารู้อย่างนี้นะ... แต่นั้นมันก็ไม่ทันแล้ว ขอให้เรารีบกลับใจจากบาป มาพึ่งพาพระคุณของพระเจ้าทันที'เจ้าผู้ถูกทิ้งร้างเอ๋ย เจ้าทำอะไรกัน? ที่เจ้าแต่งตัวสีแดงนั้น และที่เจ้าประดับตัวด้วยอาภรณ์ทองคำ ที่เจ้าขยายดวงตาให้กว้างด้วยแต้มสี เออ เจ้าแต่งตัวให้งามเสียเปล่า คนรักของเจ้าดูหมิ่นเจ้า พวกเขาแสวงชีวิตของเจ้า ' เยเรมีย์ 4:30ยูดาห์ถูกเปรียบเหมือนหญิงที่แต่งตัวอย่างสวยงามเพื่อดึงดูดชู้รัก แต่สุดท้ายก็กลับถูกทอดทิ้ง คนรัก นี้หมายถึงพันธมิตร และสิ่งที่ยูดาห์ไว้วางใจแทนพระเจ้า ทุกวันนี้ตัวเราเองพึ่งพาอะไร พระเจ้าหรือเงิน หรือความสำเร็จ ความสามารถของตนเอง สิ่งเหล่านี้อาจมีคุณค่าในระดับหนึ่ง แต่ไม่สามารถเป็นที่พึ่งสูงสุดของชีวิตได้ เพราะสิ่งที่เราไว้วางใจแทนพระเจ้า มันจะทอดทิ้งเราในวันที่เราต้องการมันมากที่สุด'เพราะเราได้ยินเสียงเหมือนเสียงหญิงคลอดบุตรร้อง แสนเจ็บปวดอย่างกับจะคลอดบุตรหัวปี เสียงร้องแห่งบุตรีศิโยนนั้นแทบจะขาดใจ เหยียดแขนของเธอออกร้องว่า “วิบัติแก่ข้า ข้าอ่อนแรงอยู่ต่อหน้าฆาตกร”' เยเรมีย์ 4:31ภาพของหญิงที่กำลังเจ็บปวดอย่างที่สุด การคลอดบุตรหัวปีในยุคนั้นอันตรายและเจ็บปวดถึงชีวิต หญิงนั้นไม่มีแรงที่จะช่วยตัวเองได้อีกแล้ว ยูดาห์มาถึงจุดที่ไม่มีใครช่วย และไม่มีที่พึ่งเหลืออยู่เลย หลายครั้งพระเจ้าทรงยอมให้เรามาถึงจุดสิ้นหวัง ไม่ใช่เพื่อทำลายเรา แต่เพื่อให้เราหยุดพึ่งพาตนเองและหันกลับมาพึ่งพาพระองค์อย่างแท้จริง เราอาจจะกอดบางสิ่งไว้ที่คิดว่าจะช่วยเราได้ ขอให้เรายอมปล่อย และทิ้งสิ่งเหล่านั้น แล้วยืนมือของเราออกมาจับมือพระองค์ไว้ เพราะในวันที่ไม่มีใครช่วยได้ พระเจ้ายังคงเป็นที่พึ่ง เป็นความหวังที่มั่นคงอยู่เสมอ'พี่น้องทั้งหลาย เราอยากให้พวกท่านรู้ถึงความยากลำบากที่เกิดกับเราในแคว้นเอเชีย คือเราเผชิญความทุกข์หนักอย่างยิ่งชนิดที่เกินกำลัง จนเราหมดหวังที่จะเอาชีวิตรอดมาได้ ที่จริงเรารู้สึกว่าถูกตัดสินให้ถึงที่ตายแล้ว ทั้งนี้เพื่อเราจะไม่ไว้ใจตัวเอง แต่ไว้ใจพระเจ้าผู้ทรงให้คนทั้งหลายเป็นขึ้นจากตาย ' 2 โครินธ์ 1:8-9ในภาวะของอาจารย์เปาโล ท่านอยู่ในความยากลำบากเจียนตาย แต่ท่านผ่านมาได้ด้วยการไว้ใจ วางใจในพระเจ้า สิ่งที่เราพึ่งพาอยู่อาจทอดทิ้งเรา แต่พระเจ้าไม่เคยทอดทิ้งเรา พระคุณของพระองค์ไม่เคยหมดไปจากเรา แม้ในวันที่ทุกอย่างพัง ไม่รู้จะไปต่ออย่างไร พระคุณของพระเจ้าก็ยังมีพอเพียงสำหรับเราอยู่เสมอ เมื่อทุกสิ่งถูกพรากไป เราจะพบว่า พระเจ้าทรงเป็นสิ่งเดียวที่เราต้องการ ขอให้เราเรียนรู้ที่จะไว้วางใจในพระเจ้าตั้งแต่วันนี้เลยนะครีบ ก่อนที่วิกฤตปัญหาจะมาสอนให้เรากลับมาไว้วางใจในพระเจ้าของเราวุฒิ วงศ์สรรเสริญ