พระธรรมนำชีวิต ตอน อย่านานเกิน Ep.1384

พระธรรมนำชีวิตตอน อย่านานเกิน Ep.1384ความเจ็บปวดจากการสูญเสียเป็นเรื่องจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ในช่วงเวลาแห่งความเสียใจนั้น น้ำตาของผู้นำก็ทำให้ผู้ติดตามหมดกำลังใจ เรื่องราวของดาวิดหลังจากอับซาโลมตาย สอนเราว่าการแสดงความรู้สึกเป็นสิ่งที่มนุษย์ควรทำ แต่เราต้องวางมันไว้ให้เหมาะสม อีกบทเรียนคือการยอมรับฟังคำเตือนเพื่อเราจะกลับยืนขึ้นมาใหม่ก็สำคัญไม่แพ้กัน ความเสียใจที่เกิดขึ้นกับดาวิดนั้นมีมากจน ทหารละอายใจเพราะทำให้กษัตริย์เสียใจ จนสุดท้ายเรื่องนั้นถึงหูของโยอาบ และโยอาบก็กล้าหาญมากที่จะมาเตือนดาวิด'โยอาบก็เข้ามาในพระราชวังทูลว่า “วันนี้ฝ่าพระบาททรงทำให้ข้าราชการทหารทั้งสิ้นของฝ่าพระบาทรับความละอาย คือ พวกเขาซึ่งวันนี้ได้ช่วยชีวิตของฝ่าพระบาท ทั้งชีวิตของบรรดาราชโอรสและราชธิดาและชีวิตของบรรดามเหสีและชีวิตของบรรดาสนมของฝ่าพระบาท ' 2 ซามูเอล 19:5ในข้อ 6 ได้ชี้ชัดไปอีกว่า บรรดาทหารรู้สึกไม่มีค่าสำหรับดาวิด และมีคำพูดเชิงประชดว่า ดาวิดคงจะดีใจใช่ไหม ถ้าทหารของดาวิดตาย แต่อับซาโลมยังอยู่ และโยอาบก็ดึงสติของดาวิดกลับมา'ขอฝ่าพระบาททรงลุกขึ้น ณ บัดนี้ ขอเสด็จออกไปตรัสให้กำลังใจ บรรดาข้าราชการ เพราะข้าพระบาทปฏิญาณในพระนามพระยาห์เวห์ว่า ถ้าฝ่าพระบาทไม่เสด็จ จะไม่มีชายสักคนหนึ่งค้างอยู่กับฝ่าพระบาทในคืนนี้ เรื่องนี้จะร้ายแรงยิ่งกว่าเหตุร้ายอื่นๆ ทั้งสิ้น ซึ่งบังเกิดแก่ฝ่าพระบาทตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์จนบัดนี้” ' 2 ซามูเอล 19:7ดาวิดต้องเลือกว่าจะจมอยู่ในความเศร้า หรือจะฟังคำเตือนที่กลับมายืนขึ้นในฐานะผู้นำที่ต้องดูแลประชาชน ความเศร้าและน้ำตาไม่ใช่เรื่องผิด แต่ต้องแสดงออกอย่างเหมาะสมเพื่อเราจะยืนยันความไว้วางใจในพระเจ้ากับทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในเรื่องนี้เราเห็นความกล้าหาญของโยอาบที่กล้าจะเตือนผู้นำ และสำหรับบางคนคำพูดตรง ๆ ก็ช่วยได้ 'บาดแผลที่เพื่อนทำก็ยังน่าเชื่อถือ แต่จูบของศัตรูก็พร่ำเพรื่อไม่จริงใจ ' สุภาษิต 27:6 TNCVเรื่องนี้สอนเราทุกคนว่า อย่าจมอยู่กับความเสียใจนานเกินไป จนทำให้เราหลุดไปจากงานที่พระเจ้ามอบหมาย ลืมคนที่ต้องการกำลังใจและขอเราอย่าปฏิเสธคำเตือนจากพระเจ้าไม่ว่าจะมาจากพระวจนะหรือจากผู้คนที่พระเจ้าส่งมา เพราะสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เรายืนขึ้นและกลับมาสู่จุดที่พระเจ้าต้องการได้วุฒิ วงศ์สรรเสริญ