พระธรรมนำขีวิต ตอน ตั้งใจลืมหรือเปล่า Ep.1630

พระธรรมนำขีวิตตอน ตั้งใจลืมหรือเปล่า Ep.1630สิ่งที่เรามักเป็นกันประจำคือการลืม แต่เรามักลืมโดยไม่ได้ตั้งใจ เรามักจะลืมแต่สิ่งที่เราให้ความสำคัญน้อย แต่มีบางอย่างที่เราจะไม่ลืมง่าย ๆ เช่น ถ้าต้องขึ้นเครื่องบิน เราคงไม่ลืมบัตรประชาชน หรือถ้ามีงานสำคัญ เราก็คงไม่ลืมงานนั้นแน่นอน เยเรมีย์ 2:31–32 กำลังบอกเราว่า ประชากรของพระเจ้าลืมพระเจ้า ทั้งที่พระเจ้าทรงเป็นผู้เลี้ยงดู ปกป้อง และนำทางพวกเขามาตลอด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ การลืมพระเจ้า จนเริ่มการลืมนั้นเริ่มกลายเป็นเรื่องปกติของเรา'คนยุคนี้เอ๋ย เจ้าทั้งหลายจงคิดพิจารณาดูพระวจนะของพระยาห์เวห์ เราเป็นเหมือนถิ่นทุรกันดารแก่อิสราเอลหรือ หรือเหมือนแผ่นดินที่มืดทึบ? ทำไมประชากรของเราจึงกล่าวว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นอิสระ ข้าพระองค์จะไม่มาหาพระองค์อีก’? ' เยเรมีย์ 2:31ประโยคเริ่มต้นที่ว่า คนในยุคนี้เอ๋ย แม้พระเจ้าจะตรัสกับประชากรยูดาห์ในสมัยเยเรมีย์ แต่พระวจนะตอนนี้ก็พูดกับมนุษย์ทุกยุค รวมถึงพวกเราในวันนี้ด้วย หลังจากที่พวกเขาโต้แย้งหรือฟ้องกลับพระเจ้าแล้ว พระองค์เรียกให้เขาพิจารณา หรือมองให้เห็นว่า ในอดีตที่ผ่านมาพระเจ้าทำอย่างไรกับพวกเขาบ้างในถิ่นทุรกันดาร พระเจ้าทรงประทานอาหาร น้ำดื่ม แสงสว่างนำทางในยามค่ำคืน และเป็นเมฆปกคลุมให้ความร่มเย็นท่ามกลางแดดร้อนในถิ่นทุรกันดาร แต่ประชาชนก็ยังกล่าวว่า เขาเป็นอิสระจากพระเจ้า และจะไม่มาหาพระองค์อีก พวกเขาคิดว่า การไม่ต้องฟังพระเจ้า คืออิสรภาพ แต่ความจริงแล้วการแยกจากพระเจ้าไม่เคยนำไปสู่อิสรภาพแท้จริง มันทำให้มนุษย์กลายเป็นทาสของสิ่งอื่น โลกกำลังสอนว่า การทำตามใจตัวเองคืออิสระ แต่พระเจ้าสอนว่า อิสระแท้จริง คือการอยู่ภายใต้พระเจ้า เพราะเสรีภาพที่ไม่มีพระเจ้า เป็นเสรีภาพที่จะเดินหลงทาง'สาวพรหมจารีจะลืมเครื่องประดับของเธอได้หรือ? เจ้าสาวจะลืมอาภรณ์ของตนได้หรือ? แต่ประชากรของเราได้ลืมเรา เป็นจำนวนวันที่นับไม่ถ้วน ' เยเรมีย์ 2:32เจ้าสาวไม่มีวันลืมชุดแต่งงานหรือเครื่องประดับสำคัญของตัวเอง เพราะสิ่งเหล่านั้นคือ ฝคุณค่า และเกี่ยวข้องกับความรักและพันธสัญญา แต่พระเจ้าตรัสว่า ประชากรของเรากลับลืมเรา การลืมพระเจ้าไม่ได้หมายถึง การจำไม่ได้ แต่หมายถึง การใช้ชีวิตเหมือนว่า พระองค์ไม่สำคัญอีกต่อไป นี่คือสิ่งที่อันตรายมากในชีวิตของเรา เพราะเรายังไปโบสถ์ รับใช้ แต่ในใจของเราไม่คิดถึงพระเจ้า ไม่พึ่งพาพระองค์อีกแล้ว พระเยซูคริสต์ ตรัสสอนไว้ว่า'เราเป็นเถาองุ่น พวกท่านเป็นแขนง คนที่ติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับเขา คนนั้นจะเกิดผลมาก เพราะว่าถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย ' ยอห์น 15:5หัวใจเริ่มห่างพระเจ้า ชีวิตฝ่ายวิญญาณจะค่อย ๆ แห้งลงทีละนิด และการลืมพระเจ้ามักไม่ได้เกิดอย่างรุนแรง และรวดเร็ว แต่มันเกิดอย่างเงียบ ๆ ผ่านความเคยชินของชีวิตประจำวัน วันนี้เราสามารถจำรหัสผ่านต่างๆ จำตารางงาน จำวันเกิดคนสำคัญได้ครบทุกอย่าง แต่เราลืมคิดถึงพระเจ้า ผู้ที่ให้ชีวิตและลมหายใจของเราหรือเปล่า อย่าปล่อยให้ความเคยชินของชีวิต ทำให้เราลืมว่า เราเป็นลูกของพระเจ้า หากเรากำลังหลงลืม หรือให้ความสำคัญกับพระเจ้าน้อยลงจะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ขอให้เรากลับมาหาพระเจ้าผู้ที่ไม่เคยลืมเราแม้เพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่แค่การปฏิเสธพระเจ้าอย่างเปิดเผย แต่คือการลืมพระเจ้าจนการไม่มีพระเจ้าเป็นเรื่องปกติ โลกกำลังบอกว่า พระเจ้าจำกัดอิสรภาพของเรา แต่ความจริงคือ พระเจ้าทรงปกป้องคุณต่างหาก เพราะมนุษย์ถูกสร้างมาเพื่ออยู่ภายใต้พระองค์ เมื่อแยกจากพระองค์ เราจะไม่ได้เป็นอิสระแต่จะตกเป็นทาสของสิ่งอื่นแทนแน่นอน อย่าให้การไม่มีพระเจ้ากลายเป็นเรื่องปกติ และขอให้เราจะไม่ปล่อยให้สิ่งใดเข้ามาแทนที่พระเจ้า เพราะคุณค่าของเราไม่ได้อยู่ที่ว่า เราทำอะไรได้ แต่อยู่ที่ว่า เราเป็นของใคร ขอให้เรากลับมาตกหลุมรักพระเจ้าด้วยกันอีกครั้งดีไหมครับวุฒิ วงศ์สรรเสริญ