Pia- Atilla İlhan/ Ben Değildim- Özdemir Asaf/ Seni Bırakıyorum- Lale Müldür

Ne olur kim olduğunu bilsem Pia’nın? Ellerini bir tutsam, ölsem Böyle uzak uzak seslenmese Ben bir şehre geldiğim vakit, o başka bir şehre gitmese Otelleri bomboş bulmasam İçlenip buzlu bir kadeh gibi buğulanıp buğulanıp durmasam Ne olur sabaha karşı rıhtımda çocuklar Pia’yı görseler? Bana haber salsalar, Bilsem, İçimi büsbütün yıldız basar Bir hançer gibi çıkıp giderdim Ben bir şehre geldiğim vakit, o başka bir şehre gitmese Bana bunu yapmasalar.... Ne olur sabaha karşı rıhtımda seslendiğini duysam? Sırtında yoksul bir yağmurluk, Çocuk gözleri büyük büyük Üşümüş, ürpermiş soluk Ellerini tutabilsem Pia’nın Bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun Ağır ağır, yollara inen karanlığa. Bana benzeyen biri geçti evinin önünden. Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya... O geçen ben değildim. Bir gece, yatağında uyuyordun.. Uyanıverdin birden sessiz dünyaya Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan, Ve karanlıklar içindeydi odan… Seni gören ben değildim. Ben çok uzaktaydım o zaman, Gözlerin kavuştu sebepsiz ağlamaya. Artık beni düşünmeye başladığından, Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya... Bunu bilen ben değildim. Bir kitap okuyordun dalgın... İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı. Genç bir adamı öldürdüler romanda. Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın... O ölen ben değildim.. Günlerce, gözbebeklerini tutuşturan o gizli alevin kaynağını Sorardım kendime Geceler boyu yolumu arardım zor ve aşılmaz tepelerde. Sonra ışıklar söner, sonra yıldızlar Düşerdi içimdeki serin göllere. Sen elimden tutunca, Ben miydim? yoksa bir başkası mıydı yürüyen seninle? Dalgalara ve rüzgâra basmadan yürüyen. Öyle derin ki gözlerin, İçmeye eğildimde, bütün güneşleri pırıl pırıl orada gördüm Orda bütün ümitsizleri bekleyen ölüm öyle derin ki, her şeyi unuttum içlerinde Sen, tutunduğum dal Sen, dinlendiğim vaha. Sen, kaybettiğim ışık. Sen elimden tutunca, Deniz basardı içimi Sen elimden tutunca, yüreğim Yeşil yosunlara takılıp, Günlerce dip akıntılarının peşi sıra gitmek isterdi Sen elimden tutunca, kayaları delip çıkardı bir çiçek Peşimde kanıma susamış canavarlar var, Gecenin sabaha yakın olan kısmında çalı ol Yapraklarının arasına al beni, Çocuklar kadar berrak pınarlar olsun avuçlarında, Bir yudum içtiğimde, ay kanatlarını tak gözlerime Haykırsam, haykırsam, haykırsam… Seni yatıracağım ellerimde Bir ıhlamur yaprağı gibi Seni yatıracağım Menekşeler gibi Seni yatıracağım gözlerimde Bir yağmur suyu gibi