Piedra Irmağı'nın Kıyısında Oturdum Ağladım- Paulo Coelho/ Düşüngü- Özdemir Asaf/ Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir- Tahsin Özmen

Sanki burası herkesin unuttuğu bir yerdi. Ve kar, sessizce dünyanın sonuna yağıyordu. Oturdum ve ağladım! Efsaneye göre, bu ırmağın sularına düşen her şey, Yapraklar, Böcekler, Kuş tüyleri, Bunların hepsi ırmağın yatağında taşa dönüşürmüş. Bir gün, güz mevsiminde, yüksek bir dağda dünyaya baktım. Eski kayaların adını sordum, yaşamışız dediler. Canım istedi, yoruldum. Ne zaman kırlara gitsem, neden olduğunu anlamadan hayal kırıklığıyla dönerdim. Ne zaman gri gökyüzüne baksam, kalbim sıkışırdı. Ne zaman duysam kuş cıvıltılarını, baharın sesini nedendir bilmediğim bir acıya tutulurdum. İnce düşünceli olmamanın insanı boş biri yaptığı ve bu boşluğun da kaygısızlaştırdığı söylenir. Fakat çok fazla hissedip, çok az şey bilen hassas biri, güneşin altında yaşayan en talihli canlıdır. İki ayrı güç tarafından parçalanmıştır. İlk güç, onu yukarılara taşıyıp, bir rüya bulutunun içinden, ona var olmanın güzelliğini gösterirken, diğeri toz toprakla doldurarak korku ve karanlıkla hakkından gelir. On yıl önce olsaydı, belki biraz daha düşünürdüm. Belirsiz tehlikelerden korkmazdım. On yıl önce olsaydı, kımıldardım yerimden belki. Ama bu bana şunu öğretti: Her şeyin beklediğin gibi gelmesini bekleme; Bir kişi gelmeyecek. Sen alışmayasın diye, Korkmayasın diye. Düşünesin diye. Kendine yetmen için. Herkesin kendinden kaçacağı yerlerde, Sen kaçmayasın diye. Gelenler hiç gitmeyecekmiş gibi... Doğumlarda, ölümlerde Duyasın diye. Bildiğini bildirmek için, Bilmeme'yi öğrenmelisin. Tam kalasın diye. Hepsinin gelmesini bekleme, Sen var olasın diye. Bir kişi gelmeyecek, Sen, bir olasın diye. Bir hayat, Bazen kalbimizi buz gibi yapar. Ruhumuzu ağırlaştırır. Senin elin soğukken, benimki ateş gibi… Herkes kendi ışığıyla ışıldar. Hiçbir alev öbürüne benzemez. Büyük alevler vardır, küçük alevler, her renkten alev. Kimi insanların alevi öyle durağandır ki, rüzgarda bile dalgalanmaz. Kimi insanlarınsa, havayı kıvılcıma boğan çılgın alevleri vardır. Güneş sanıyor ki, bir tek o yanıyor Ay sanıyor ki, bir tek o tutuluyor Ateş sanıyor ki, bir tek o yanıyor Hayat dediğimiz şey, bitmez biliyorsunuz değil mi? Hep yeniden okumaya başladığımız bir kitap gibi ya da hep baştan çalmaya başlayan bir şarkı gibi... Belki en sevdiğin kitap, henüz okumadığındır. Belki en sevdiğin çiçek leylak değildir, hiç koklamadığındır. Belki de yanında olmasını istediğin, hayatından geçip gitmiş birisi değildir. Henüz karşılaşmadığındır. Zamanın götürdüklerinden haberdarsın, getireceklerinden değil. O yüzden, zamana zaman tanımak gerek.