Portreler- Can Yücel

Bir dolunay gördüm Beni yaşamaya çağırdı O kadar çok sevdim ki Ayı Güneş doğunca uyandım Kaybederken kazanmayı şiirde gördüm Öyle bir harp meydanına döndü ki ömrüm... Anladım ki, insan kendi söküğünü dikemiyor Hatta hep en bildiği yerden imtihan oluyor Neyden korktuysa başına o geliyor Herkese iyi geldiği noktadan kendine iyi gelemiyor. İlmi, beceresi hangi alanda ilerleme katettiyse bu yerden yere düşüveriyor. Dizleri kanıyor... Söküğünü senden başkası dikemez Kalbini senden başkası toparlayamaz... Umut bahçeni senden başkası sulayamaz Öyle parçalandım ki-ömrümde- Sevgiyle öfke arasında, Sevgimi öfke vurdu Öfkemi sevgi kaçırdı İçim parçalandı arada Sanki içimden, bileğim değil, Bir dal kırıldı Nerdeyse dünyaya değil, İnsanlara değil, Kendime sevgim azaldı. Beklemek lazım... Gönlü hoş tutanı, Gönülde yer bulanı, Başka gönülde gözü olmayanı Anladım ki, aşk gözlerini kaybetmekti zaten Sesini kaybetmekti, Tümden kaybolmaktı Başkasının gözünden bakıp, ağzıyla konuşmaktı. Çok korkardım babamdan Hatta çoğu zaman, babamdan mı yoksa Allah'tan mı daha çok korktuğumu ayırt edemezdim Sonra herkesin akıllı olmasını beklemenin çok uzun süreceğini anladım... Bir de bunun hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini İnsanların değişmeyeceğini... Onları değiştirebilecek kimsenin bulunmadığını Ve bunun için çaba göstermeye değmeyeceğini Dünyada hiç­ bir şeyi kalmayan bir insanın, Kısa bir an için de olsa, Sevdiği insana ilişkin düşüncelerle ne kadar mutlu olabileceğini anladım Anladım ki aidiyet, kan bağından önce gelen bir şeydir. Ölümü gözlerimle gördüm Anladım nedir Her ölüm bizden bir şey alır götürür derler ya...Sanmam! Her ölüm galiba, gidenlerden bir şeyler bırakıyor! Ağır şeyler Çünkü hayat, birinin tüm kalbiyle senin yanında olduğunu bildiğinde güzelleşiyor Güzel olduğunu öğreneceksin sevdikçe Öyle bir seveceksin ki, yüreğinden kimse ayıramayacak Ve öyle birini seveceksin ki, seni gözleriyle bile aldatmayacak Rüzgarlı bir kıyıda, sevinç içinde Yaşamak dururken, düşünmek niye? Tut ki, koyverdin kendini rüzgara Tut ki, yıllarca süren bir geceydi senden öncesi Tut ki, allı dallı bir uçurtmasın sen Çok tatlı bir düş görürken birden, -Öyle de mutlusundur ki- Düş düşüverir onuncu kattan Böyle düşlerdir hep ömrümüzce süren Hatıraların çevrende kol gezerken, Etrafına iyice bak! Bak ki, ele avuca gelebilenleri yörüngende tut, Sana yük olanları ise, her bir yöne savur Dostlar ırmak gibidir Kiminin suyu az, Kiminin çok Kiminde ellerin ıslanır yalnızca Kiminde ruhun yıkanır boydan boya İnsanlar vardır, sakin akan bir dere... İnsanı rahatlatır, Huzur verir gönüllere. Yanında olmak başlı başına bir mutluluk. Sesinde, Görüntüsünde tatlı bir durgunluk... İnsanlar vardır Çeşit çeşit Tip tip Her biri başka bir karaktere sahip. Görmeli, İncelemeli, doğruyu bulmalı. Her şeyden önemlisi insan, insan olmalı... İnsanlar vardır Berrak, pırıl pırıl bir deniz. Boşa gitmez ne kadar güvenseniz... Dibini görürsünüz, her şey meydanda. Korkmadan dalarsınız, Sizi sarar bir anda. İçi dışı birdir Çekinme ondan. Her sözü içtendir, Her davranışı candan Bazen hayat yorar insanı Şarkılar yorar, Özlemek yorar, Affetmek yorar, Hoş görmek yorar, Boşvermek bile yorar Beklemek yorar Bir geminin mutfağında ölmeyi bekleyen ıstakozlar için de Titanik'in batması mucizeydi mesela... Ama battı. Birinin felaketi, öbürünün mucizesi olabilir Anlayamazsın Bazen su olmak lazım, sessiz sakin... Bazen sel olmak lazım, öfkeli ve hırçın... Bazen mum alevi olmak lazım, sabırla tükenmeyi bekleyen Bazense, volkan olmak lazım, önüne gelen her şeyi hızla tüketen... Kimine su olucaksın, kimine sel! Kimine mum, Kimine volkan olacaksın!