Posta Kutusundaki Mızıka- A. Ali Ural/ Kinyas ve Kayra- Hakan Günday/ Alemdağ'da Var Bir Yılan- Sait Faik Abasıyanık/ Yeter Bana...-Ahmet Bağçe

Sevgili Dost, Bir zarfı açmak kadar kalbi titreten ne vardır? Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü, kör oldum Babamdan ummazdım bunu, kör oldum Siz hiç hamama gittiniz mi? Ben gittim, lambanın biri söndü Gözümün biri söndü, kör oldum Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak Şöylelemesine maviydi, kör oldum Taşlara gelince, Taşlar pırıl pırıldı ayna gibiydi Taşlarda yüzümün yarısını gördüm Bir şey gibiydi, kötü... Yüzümden ummazdım bunu, kör oldum Siz hiç sabunluyken ağladınız mı? Sorarlarsa, “Ne iş yaptın bu dünyada?” diye, rahatça verebilirim yanıtını. “Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından... Gökten bela yağdığını düşün, senin de kaçacak, saklanacak hiç bir yerin olmadığını düşün…Ben vurulduğumda çocuk yaşımdaydım. Ben öldüğümde, dünya bilmem kaç... Ölüm kalbe gökyüzünün neresinden iniyor? Tüm yaşamının bir rüya olmadığından nasıl emin olabilir insan? Ben Ay'ı deniz üzerinde hiç görmedim. Keşke sözcüklerden başka yolu olsaydı bilmenin. Yanılmış olmanın damakta bıraktığı acı lezzetin alacaklılığı adına, ''keşke'' diye başlayan yazılar yazmasaydı. Sabahı, ateşler içinde bulan hastanın yalnızlığı kadar, gerçektir benim resimlerden görüp de, kalbime ithal ettiğim yangınım...Çünkü hayatım boyunca hep yanlış yaptığımı ve onların beni düzeltebileceğini düşündüm. Tam olarak nasıl açıklayacağımı bilmiyorum. Öylesine işte, aniden, hiç sebep yokken. Mor çiçeklere döktüm içimi, baharlar geldikçe Ve baharlar geçtikçe... Bahar, bir yığın hatıranın ayrıntısında ruha dair bir hikâyedir... Güneşin anlattıkları herkese iken, yağmurun anlattıkları herkese göre değildir. Yolun yanlış olduğunu biliyordum. Belki dedim; her yanlışın sonu yanlış değildir, belki bir doğrusu vardır da ben bulabilirim. Bildiğim kadarıyla yaşam için gerekli koşulların hiçbirini yanımda getirmiş değildim. O, rengi gören adamdı, ben rengi giyen kadın Ya ben yaşadığım hayatı anlayamadım ya da bu hayatın hiçbir değeri yoktu. Daha iyisini de bulamadım, göremedim, kimse de göstermedi. Sen bir gelip, bir kayboluyordun, tıpkı parlak kuyrukluyıldız gibi Bense her şeyi unutuyor, ağır ağır sönüyordum... Bu hayatın amacı, seni karanlıkta görmemi istemekse kabul. Ben zaten seni her gece rüyamda görüyorum. Mum ışığına bile ihtiyacım yok benim. Gözlerinin parıltısı yeter bana. Dünyada benim ihtiyaç duyduğum kadar sabır var mı? Gösterebilir misin bana? Senin güneşinin sevgi dolu gözleri var mı? Yıldızların yakalıyorlar mı benim istek dolu ellerimi? Veriyorlar mı bana yine? Beklemesem gelir mi? Beklersem gelmez ki... Umut vardır Beklemediğim zaman, umut vardır