Precies op tijd voor het laatste lesuur

Jufrouw Monique was even stiekem de kelder, ingeslopen. De deur achter haar viel zacht dicht, het slot klikte zachter dan haar hartslag. De trappen waren steil en nat, een route die ze inmiddels blindelings beheerste na maanden van deze eigenzinnige pauzes.Het was een erg stressvolle dag en in plaats van te pauseeren in de koffiekamer, besloot ze hier in de kelder even te "ontspannen". De kinderen hadden vandaag een energie gehad die grensde aan het sadistische, alsof ze collectief hadden afgesproken om haar grenzen te testen. Gegil tijdens de rekenles. Een vechtpartij in de pauze die zij had moeten breken. Ouders die wilden praten over cijfers alsof die iets betekenden.Op deze verdieping was het stiller dan anders — de lessen waren bijna voorbij,. Van ergens ver weg, gedempt door dikke vloeren, kwam het geluid van de speelplaats. Krijsende stemmen, het bonken van een bal tegen de muur. Monique hoorde het, maar het klonk als een andere wereld. Hier beneden was het koel en donker en veilig in een manier die de koffiekamer nooit was.Monique schoof haar rok iets omhoog. Haar vingers vonden de tailleband van haar onderbroek, elastisch en vertrouwd. Even de druk van de ketel halen, was voor haar altijd de beste remedie tegen stress.Wat zijn de kinderen vandaag toch weer fucking druk, dacht ze terwijl ze met haar hand een beetje aan het kneden was in haar onderbroek. De stof gleed opzij, een gewoonte die zich in deze muren had gevormd. Haar huid was er al gevoelig, alsof haar lichaam wist wat het hoofd nodig had.Dit is lekker tegen de stress! even ontspannen even aan iets anders denken. Haar vingers cirkelden in een tempo dat ze lang geleden had ontdekt. De koude lucht van de kelder trof haar benen, een contrast met de warmte die van binnen opbloeide.Haar ademhaling werd zwaarder. Niet hakkend, niet nog — ze had geleerd om beheerst te blijven. Maar dieper, meer aanwezig. De toetsen die morgen zouden komen, de rapporten die nog moesten, de oudergesprekken die op de planning stonden. Alles vervaagde.Haar vingers versnelden. Haar heupen kwamen van de muur, dan weer terug, een langzaam ritme dat het water dat ergens druppelde overstemde.O en dan te bedenken dat de nieuwbouw, géén kelder heeft hopelijk worden de bouwwerkzaamheden nógmaals, opgeschort. Deze momentjes van ontstressen, zou Monique anders, wél echt missen.Ja tuurlijk ze kon ook altijd naar het magazijntje van de gymzaal en achter de bok gaan staan zodat ze de zaal in de gaten kon houden. Op deze manier bleef haar onderlijf verborgen mocht er iemand binnen stappen dat was haar eerder gelukt maar deze manier verhoogde de stress juist. De angst om betrapt te worden haalde de ontspanning eruit. Nee, de kelder was beter. Alleen. Veilig.Of ze kon naar de zolder. Daar was ze ook wel vaker klaar gekomen, tussen de knutsel spullen maar daar is het op zo een dag als vandaag, bloed heet. Dat vond ze het fijne van deze kelder daarin waande ze zich even in een andere omgeving.Ze deed wél altijd haar best om haar kreuntjes te onderdrukken en dat was voor Monique altijd wel een "dingetje". Haar lippen persten samen, haar kaakspannen werkten terwijl het genot opliep.Haar benen begonnen te trillen. Het begin van het einde, het moment waarop ze zichzelf toestond los te laten. Ze voelde haar orgasme op komen zetten.Het trof haar hard en stil. Ze beet in haar eigen wang tot het pijn deed, haar ogen rolden achterover in het donker, haar hele lichaam een spasmen van opluchting. De muur tegen haar rug leunde mee, het beton getuige van iets dat geen getuigen mocht hebben.Even bleef ze zo, ademend, trillend, terwijl de wereld terugkeerde. De speelplaatsgeluiden werden weer luid — het doorging, het altijd doorging, zij kon er weer aan mee.Zo! Dat had ze wel verdient en weer precies op tijd voor het laatste les-uur.