Profesura i Popkultura 11.04.2024 (Zaćmieni i lekkomyślni)

Zaczęło się to chyba w Memfis – ale nie tym nad rzeką Missisipi – kiedy (XI w. p.n.e.) niecny lud zaczął się buntować i zarzucać arcykapłanowi Herhorowi zamiar przejęcia w kraju władzy. Do niewiernych odezwał się wtenczas z nieba nadludzki głos: „Odwracam oblicze moje od przeklętego ludu i niech na ziemię spadnie ciemność” – i spadła. W biały dzień. Niech cierpią przeklęci. W innych częściach świata nie było lepiej – np. w takim Państwie Środka znikająca w biały dzień gwiazda była pożerana przez głodnego smoka. U nas, Słowian, miała wzrastać wtedy moc złych czarownic i demonów… Zwiastun nieszczęść, chorób, wojen. Nie dla nas jednak wszystkie te bajki. Dziś prasa pisze o „światowym szale na całkowite zaćmienie”, a młode pary masowo mówią sobie sakramentalne „tak” w cieniu rzucanym przez zasłaniający słońce księżyc. I nikt się już nie troszczy o to, że za 10 mld lat ma nam ono zgasnąć. Co za lekkomyślność!