ปฐมนิเทศ สำรวมอินทรีย์เพื่อความตั้งมั่น - คอร์สอานาปานสติ วัดบุปผาราม (7-10 ก.ย. 66 1/14)

คอร์สอานาปานสติ วันที่ 7-10 ก.ย. 66 ณ วัดบุปผาราม กทม. โดย พระกิตติวิมลเมธี (พระอาจารย์สุชีพ สุธมฺโม) ผู้ช่วยเจ้าอาวาส วัดบุปผารามวรวิหารธรรมทั้งหลายจะไม่ปรากฏในใจของบุคคลที่กระสับส่ายและใจจะไม่ตั้งมั่นบนกายที่กระสับกระส่ายเมื่อทะลุไปถึงกายใจแท้แล้ว สิ่งที่ปรากฏคือ ขันธ์ ธาตุ อายตนะ อินทรีย์ จึงจะเห็นลู่ทางของความตั้งมั่นตาเห็นรูป เกิดอาการหน่วงนึก ใจกระสับกระส่ายไปในทางรูปอันผ่านการรับรู้ทางตา ไม่มีความตั้งมั่นเมื่อความกระสับกระส่ายเกิดขึ้น ความปราโมทย์(ความอิ่มอุ่นใจภายใน)จะหายไป เมื่อปราโมทย์ไม่มี ปิติ(ความอิ่มอกอิ่มใจ)ก็หายไป ความสงบระงับภายในหายไป ความสุขภายในก็จะหายไป ตัวตั้งมั่นที่มีก็จะหายไปด้วย เมื่อตัวตั้งมั่นไม่มีก็อยู่อย่างมีทุกข์ คนที่มีทุกข์ก็เพราะอาการกระสับกระส่ายความตั้งมั่นมีอยู่ แต่ทำงานไม่ได้เพราะอาการกระสับกระส่ายของใจที่เกิดด้วยอำนาจของอวิชชา ตัณหา อุปาทานเมื่อผู้ใดมีความกระสับส่ายอย่างนี้ เรียกว่าอยู่ด้วยความประมาทเป็นปกติ จะจมอยู่กับทุกข์การกระสับกระส่ายคือ ไม่มีการสำรวมควบคุมอายตนะ เมื่อมีสิ่งกระทบใจก็เทไปหาซึ่งความกระสับกระส่ายเหล่านี้ทำลายความปราโมทย์ ปีติ สุขอันเป็นสมบัติของจิต ความตั้งมั่นเมื่อทำลายความตั้งมั่นเราก็เป็นเหมือนลูกดิ่งที่แกว่งอยู่ตลอดเวลา หมุนเวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนั้นตอนนี้วิญญาณธาตุหรือตัวรู้เป็นชีวิตแล้ว(ประกอบไปด้วยกายและใจ) ตอนที่อยู่ในท้องแม่ ออกมาจากท้องแม้ วิญญาณธาตุอ่อนมาก ตอนที่เราเริ่มจำความความได้ ตอนนั้นวิญญาณธาตุเริ่มแข็งแรง และทำงานผ่านอายตนะ เริ่มสะสมเก็บเป็นสัญญา ตัวรู้นั้นอยู่กับความพอใจไม่พอใจ สะสมมา จนตอนนี้มันเปลี่ยนจากรู้มาเป็นเรา เราคือตัวที่เปลี่ยนจากสภาพรู้ จนจะตายก็เราตายการปฏิบัติธรรมคือ เดินออกจากความเป็นเรา เข้าไปสู่รู้ เพื่อให้อยู่กับความตั้งมั่น รู้เดิมๆที่เป็นชีวิตอยู่กับความตั้งมั่นเพื่อไม่ให้กระสับกระส่าย จึงเห็นธรรมคือความเป็นจริงปรากฏ ไม่ใช่เรื่องของกระบวนความคิด ความคิดคือขันธ์๕ความตั้งมั่นที่มีเหมือนกาวอย่างดีให้ตัวรู้ผู้ที่มีจิตกระสับกระส่ายไปในรูปอันพึงรู้ทางตา ความปราโมทย์(อาการที่จิตไม่ได้ไปเสวยอารมณ์อะไร มันอยู่ข้างในอุ่นๆนิ่งๆเงียบๆสบายๆรู้ตัวอยู่)ก็ไม่มีเมื่อปราโมทย์หายไป ปีติ(ความอิ่มอกอิ่มใจภูมิใจอันเป็นอารมณ์ภายใน)ก็จะไม่มีเมื่อปีติหายไป ปัสสัทธิ(ความสงบภายใน)ก็จะหายไปเมื่อปัสสัทธิไม่มี เขาอยู่เป็นทุกข์บุคคลที่อยู่เป็นทุกข์ เพราะไม่มีปัสสัทธิ ไม่มีปีติ ไม่มีปราโมทย์ เพราะมันกระสับกระส่ายจิตของผู้ที่กำลังทุกข์อยู่จะไม่มีความตั้งมั่นเมื่อจิตไม่ตั้งมั่น ธรรมทั้งหลายไม่ปรากฏความที่แห่งธรรมไม่ปรากฏนั้นเอง ผู้นั้นจึงถึงซึ่งการนับว่าเป็นผู้อยู่ด้วยความประมาทเป็นปกติจิตกระสับกระส่ายด้วยอำนาจของอวิชชา โมหะ อุปาทิปรากฏอย่างไรจึงเป็นธรรม คือ เห็นตามความเป็นจริงมีตา รูป การรู้ในรูป การเห็น และความรู้สึกเป็นสุขเป็นทุกข์ อารมณ์ต่างๆเกิดขึ้น เพราะการเห็นเป็นปัจจัยถ้ามีความตั้งมั่นแล้วเห็นตาไม่เที่ยง เห็นรูปไม่เที่ยง เห็นการรู้ในรูปนั้นไม่เที่ยง เห็นการเห็นไม่เที่ยง การเห็นเป็นแค่สภาพธรรมที่ปรากฏ ตัวรู้ที่ตั้งมั่นอยู่ทำให้ตัวรู้เห็น เห็นสภาวะที่ชื่อว่าเห็นปรากฏ ตัวรู้ไม่กระโดดเข้าไปในเห็นนั้น ไม่มีเราเข้าไปอยู่ เข้าไปแทรกแซงความรู้สึกที่เกิดจากการเห็น รู้สึกสบาย ไม่สบาย เป็นสุข เป็นทุกข์ เฉยๆ ถ้ารู้อยู่กับความตั้งมั่นไม่มีเราไปแทรกแซง ความรู้สึกก็จะเป็นสิ่งที่ถูกรู้ เกิดขึ้นแล้วก็หายไป ไม่เที่ยงกงล้อของรู้จะบ่มความตั้งมั่นและองค์ประกอบของความตั้งมั่น รู้จึงมีกำลังที่จะเห็นสิ่งต่างๆที่ปรากฏตามความเป็นจริงถ้าตัวรู้ไม่เป็นอิสระ จะเป็นเราขึ้นมา บ่มความตั้งมั่นไม่ได้ถ้าไม่ใช่ตัวรู้ที่เป็นอิสระตรงต่อสิ่งที่ถูกรู้ที่เป็นกายเป็นใจนี้จะไม่มีวันเป็นสติปัฏฐาน และไม่มีวันที่จะเกิดเป็นความตั้งมั่นขึ้นมาสำหรับให้ตัวรู้อยู่ เป็นวิหารของรู้ได้ ไม่สารถที่จะเห็นธรรมได้ในทางปฏิบัติ พระพุทธเจ้าให้ปฏิบัติอานาปานสติ ตัวรู้ที่รู้ลมต้องเป็นอิสระ ประกอบไปด้วยสติ สัมปชัญญะ เกิดในฐานของสติการดำรงสติอยู่เฉพาะหน้าคืออยู่ในฐานที่ใกล้กับกิจคือลมออกลมเข้า พอลมหายใจเข้าออก ลมกระทบกับกายประสาท ตัวรู้ก็เข้าไปรับรู้ได้ เฝ้ารู้อยู่นิ่งๆตรงนั้นที่รู้ได้ว่าเป็นลมเพราะเป็นลมกระทบ ลมกระทบเกิดจากเหตุปัจจัยไม่ใช่เรา รู้ในสิ่งที่ไม่ใช่เราแต่เป็นกาย และรู้นั้นไม่ได้รู้แบบจ้องเพ่งคือไม่ได้ตั้งใจเข้าไปเพื่อทำการรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่งรู้อย่างนี้จึงเป็นอิสระ จบไปในขณะจิตตัวรู้มีลมเป็นวิหาร แต่เมื่อรู้ต่อเนื่องด้วยอำนาจของความเพียร จะอยู่กับการหายใจแต่มีอุเบกขาความตั้งมั่นเป็นวิหาร เรียก อุเปกขาปริสุทธิ สติบริสุทธิ์ที่มีอุเบกขาเป็นฐาน#อานาปานสติ #สติปัฏฐาน