ปฐมธรรม_การตามรู้ซึ่งความจริง_บทที่62

การตามรู้ซึ่งความจริง ๑) ปลูกฝัง ศรัทธา ลงไปในภิกษุนั้น ครั้นมีศรัทธาเกิดแล้ว ๒) ย่อมเข้าไปหา ครั้นเข้าไปหาแล้ว ๓) ย่อมเข้าไปนั่งใกล้ ครั้นเข้าไปนั่งใกล้แล้ว ๔) ย่อมเงี่ยโสตลง ครั้นเงี่ยโสตลง ๕) ย่อมฟังซึ่งธรรม ครั้นฟังซึ่งธรรมแล้ว ๖) ย่อมทรงไว้ซึ่งธรรม ๗) ย่อมใคร่ครวญซึ่งเนื้อความแห่งธรรมทั้งหลาย อันตนทรงไว้แล้ว เมื่อใคร่ครวญซึ่งเนื้อความแห่งธรรมอยู่ ๔) ธรรมทั้งหลายย่อมทนต่อความเพ่งพินิจ, เมื่อการทนต่อการเพ่งพินิจของธรรมมีอยู่ ๙) ฉันทะย่อมเกิดขึ้น ผู้มีฉันทะเกิดขึ้นแล้ว ๑๐) ย่อมมีอุสสาหะ ครั้นมีอุสสาหะแล้ว ๑๑) ย่อมพิจารณาหาความสมดุลย์แห่งธรรม, ครั้นมีความสมดุลย์แห่งธรรมแล้ว ๑๒) ย่อมตั้งตนไว้ในธรรมนั้น ; เขาผู้มีตน ส่งไปแล้วอย่างนี้อยู่ ย่อมกระทำให้แจ้งซึ่งปรมัตถสัจจะ (ความ จริง โดยความหมายสูงสุด) ด้วยกาย ด้วย, ย่อมแทงตลอดซึ่งธรรมนั้น แล้ว เห็นอยู่ด้วยปัญญา ด้วย.