Püsküllü Ali | Fikirperest Dergi 15.Sayı | Perihan AKTAN

Vakit akşam ezanını gösterdiğinde odamdan koşarak sofaya indim. Sofanın ön bahçeye bakan, annemin çeyizinin göz nuru, kanaviçe işlemeli perdesini özenle sıyırdım. Hava kararmış, sokaktaki yoğurtçu, sucu, çember çeviren çocuklar, hatta mahallelinin gözü gibi baktığı sokak hayvanları bile evlerine, kulübelerine, köşelerine çekilmişlerdi. Bense mumların, şamdanların yanmaya başladığı bu alaca akşam vaktinde yine kitabımdan başımı kaldırıp, sanki mesaim yeni başlıyormuş gibi başlamıştım babamın yolunu gözlemeye. Her akşam yapardım bu ritüeli. Çünkü babamın, çeşmenin köşesinden her dönüşü bir umut kıpırtısıydı bizim için, uzun zamandır...