قسمت ۱۲۶ داستان خسرو و شیرین: بند ۴۵ ابیات ۳۵ تا ۵۰

نظامی در سراسر این ابیات، متاثر از مرگ مهین بانو، در اندیشه ناپایداری عمر فرو رفته و می گوید همان بهتر که زندگی دنیا برای آدمی تلخ باشد تا مرگ برای او شیرین شود و مانند چراغی در حال خاموشی، که در آخرین لحظه شعله می گیرد و سپس خاموش می شود، انسان تلخ زندگانی هم، در حال مرگ لبخند زند و مرگ را با شادمانی بپذیرد.