Rahim Meseli- Enis Batur

Gizli duygusu var Zaman'ın Orada sınırsız bir genlik kazanır anlam Ardı arkası yoktur çünkü oyun sonunun Ki, yılgının önünde bir sar'a tutar insanı: Orada, aralık bir gözden sızan, İlk, korkulu ışıktır mermerin kof yüzüne düşüp dönüşen. Bir tek yaralı köpek, dışarıda. Uğuldayan, pencerede dövdüğü buharlı kasidenin içinde kıvranıyor oda Devriliyor... Buhurdan yayılıyor ağır ağır kokunun koyu mührü, Neşterin gözünde çakıyor sarsıcı şimşek... "Ses ve soluğum şimdi, Gün'e ve Gece'ye katkı Belki nedensiz bir ürpermeyim, kırışık evrenin taş çekirdeğinde Görkemim belki arınacağım kargaşayı beklerken... Sayısız pencere, sayısız çığlığın içinde Gitgide ürken, engerek koridorda balkıyıp duruyorum İşte çatlayan duvarlarım... İşte can kolladığım seki, basamak, kanlı düzlük Sonradan yırtılacağım et, işte. Burada kül, beyaz bir sarnıcın, duyarlığının orta yerinde- Hep ve aralıksız... Burada, zamanın beni sancıya mıhladığı yerdeyim artık Bir de ben Ne kadar dışrak görünsem, o kadar içrek gözüm Kırdığım kilitte, sızdığım bir dilim çatlakta acımasız bir ezgi duydum hep Gün geldi, oradan oraya savrulan dumanın içinde dural bir kimlik aradım Oysa kûfî yazısı yazgının hep geleceğe erteledi sesimi: Bir de orada, Zaman'ın gergin bir boyutu işlediği öte-gövdede, Hızla aramak kaldı seyrek kantaşını, Seyirttikçe yaralarım derin, derimden...