رضا براهنی | با پیکانِ چشمِ آهو

▨ نام شعر: با پیکانِ چشمِ آهو▨ شاعر: رضا براهنی▨ با صدای: شاعر▨ پالایش و تنظیم: شهروزــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبا پیکان ِ چشم ِآهو کورم کورماما بهارم اسیر ِ بهارپلنگش را با چشمانش هرکس رام کردهرامم اسیر ِ بهارمپوشیده با نامی و همان قفساکنون سراسر ِ جانم بی‌خواب بی‌نفساسیر ِ بهارم اسیر ِ بهار رامماز بالا بالای بالا صدای پایت را روشن می‌شنومپاهایت نامم را به آسمان و زمین می‌گویند وقتی که راه می‌روندپنهان هستیم از دور در نجواهای آدم‌هایی که وقتی نام‌هاشان را می‌گوییمنمی‌دانند که نام ِ یکدیگر را می‌گوییمو نمی‌دانند چرا چرا نام ِ یکدیگر را می‌گوییمو حالا برگشتیاز پشت گوش‌هایت نامم پیوسته آویزان بادا بادامن به هر سایه‌ی رودررو نام ِ تو را می‌گویمتو بگو با هر سایه‌ی رودررو که مرا می‌بینی در اوآوایی با ضامن ِ دورش و قزل‌آلای یک چشمی پرگوشت و کمینگاهش دریایی تنها با یک ماهیرازی با چاقو چاقویی بی‌رازآوایی از ناگهانزاییدن در رویایی سهنون ِ شیرین ِپستان‌هاآبی یا سبز یا میشی یا یشم با همه با هم ناممکن بی همه بی هم ناممکن نامش چشمسارایی با ابروهای سادهو موَشّح در معکوس ۸ِی قدسی، قدسی و شهوانی با هم پیش از این سطر ِ ما قبل ِ آخردر دریایی چسبان تنهای ِ تنها در یک ماهی]ماهی ماهی با پیکان ِ چشم ِ آهوناممکنتا ابد ناممکن[آهو▨۱۳۷۴/۷/۲ - تهراناین شعر سرآغازی است بر؛ ده قطعه از باز شکستن در سی قطعه‌ی نو برای رویا و عروسی و مرگ  از مجموعه‌ شعر ِ پس باده پیمایی با اژدها در تموز‌______________________پی‌نوشت؛مُوَشِّح به قطعه شعری می‌گویند که اگر حروف اول ابیات یا مصاریع آن راجمع کنیم، نام کس یا چیزی فراهم آید؛ مانند رباعی زیر که از اجتماع حروف نخستین مصراع‌های آن، کلمه‌ی «بوسه» حاصل می‌شود؛بر