رادیو بهی - اپیزود ۶۳ - گام‌های نخست برای مدارا با سانحه جمعی

*آن*تن من بیمار است،وطنم بیمار استپرِ سرب و داغ استپر خروشِ خشم و ناامیدانه امیداین نه داد و بیدادهمه داد از بیداد!…سایه‌هایی تیره، چسبناک، وهم‌آگیناز شکاف دیوار، از پس ساعت بشکستهٔ شوم،وِردشان وسوسه‌های نیستیآمدند شولاپوشسایه‌ها مویه‌کنان،         پی سودای بهشت،                سرِ وسواس سیاهمستِ آز، نشئهٔ کین،             مرگ را می‌خواندند…تنِ من بیدار است،وطنم بیمار استهیچ راهی نیست، هیچتا نیاید آفتاب تا نتاباند نورتا که روشن نکند آبک چشم مرا؛حجم تاریک اندوه زمان را تپش روشن امروز نبخشد دیگر…و اگر باز بشوییم خون را با خونهیچ راهی هم نیست، تا نگرداند دیگر بار باد ناهنگامِ نامی نامیرا ، چرخ آدمخوار ناآدمیان را،تا نیفرازد باز کوهسار کفش‌های                   گم‌کرده پا راو نمانند دیگر بی‌شماران چشمان، باز،جا مانده به راه. از دم مهر امروز کودکی زاییدمو شگفتا کودک!            که مرا زایاندم…اینک،تن من نو شده استو چه گنجا شده است!رفتگانِ خورشید آمدند در تن من،زندگی می‌خواهند از منو نمی‌خواهند مرگ حتی بر مرگبسته می‌خواهند دستان ستم؛نه بریده، در خاک .کودکِ دل اکنون در سماع‌ است این‌جابا همه جان‌های رفته به‌ قهر؛آن روان‌های آورده به مهر. تن من بیدار است وطنم بیدار استجان ما جای نمی‌خواهد دیگرجان ما نام نمی‌خواهد دیگرراه می‌خواهدرسم می‌خواهدو خیابان‌هایی آسان، پرِ نارنج و ترنج.تنِ بیدار وطن می‌خواهد              که پلی باشد                  میان هر چیز.# فرزاد گلی