Renksiz Adam- Donald Hall/ Bir Gün Mutlaka- Ataol Behramoğlu

Renksiz yaşadım. Gri bir odada, kırpık fısıltılarla, Kendisine baktığımda solan bir kadınla konuştum. Seslerimiz istiridye beyazıydı, Canavarlarımız toz topakları gibi soluk. Ağaçlarımdaki yapraklar kirlendi, Solgun çimenler biçtim Okyanuslar gibi gri dağlar gördüm rüyamda, Üstlerinde hiçbir evin ışığı yanmıyordu, Yorgunum....Bahar geldi, Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel, Düşünmek ne güzel, Ey eski zaman sarrafları! Çiçekler açıyor durmadan, savaşlar oluyor, her şey nasıl bitebilir? Uzun uzun düşünüyor, sularla yıkıyorum yüzümü, temiz bir gömlek giyiyorum Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür ucundaki ırmakları Köprülerden geçiyorum, karanlık yağmurlu bir gün, yürüyorum istasyona Eski günler geliyor aklıma, Sinema dönüşlerini düşünüyorum, annemi, her şey nasıl ölebilir? Nasıl unutulur insan? Ey gök! Senin altında sessizce yatardım, ey pırıl pırıl tarlalar! Kokumla yaşıyorum, dağ, orman kokuyorum ben Çalı kokuyorum, ıssız bozkırlar kokuyorum, tren kokuyorum Patikalarda böğürtlenler korku içinde çekilirler derin yarlardan Yılgın seviler kokuyorum, böğürtlen kokuyorum Yaşadım bir su gibi....Eriyecek Çınlıyorum da, kimsesiz çocukların uykuya geçmeleri nasıl çınlarsa; Sonsuz ve mutsuz olanı duyuyorum yalnız... Uzun kış gecelerinden sonra, masallarda anlatılan Durup durup bunları düşünüyorum, bir sevinci bir hüzün izliyor arkadan Yüreğim ipe sapa gelmez bir bahar göğü, Türkçe bir yürek kısaca Beklemek usandırıyor, telaşlı telaşlı bir şeyler anlatıyorum sağda solda Bir otobüse biniyorum, inceliyorum bir böceği tutarak kanatlarından merakla Yürürdüm eskiden baharda, o yıkıntıların ve çayırların olduğu alanlara Büyük ve mavi bir şey izlenimi var bende... Bir şapka, telaşlı bir gök, sıcak bir dünya... Şimdi ne var hüzünlenecek bunda? Nedir bu çatlatan yüreğimi bu telaş? Sanki yarın ölecek gibiyim, birazdan polisler gelecek ya da... Gelip alacaklar kitaplarımı, daktilomu, bu şiiri, sevdiklerimin fotoğraflarını duvardan... Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür ucundaki ırmakları Bir kız sessizce ölüyor, sessizce ölüyor Ağlayarak bir yürek resmi çiziyorum havaya Uyanıyorum ağlayarak, Sonra bir defa daha, bin defa daha Sonra bin defa daha Yürüyeceğiz yeniden Yürüyeceğiz çoğala çoğala...