Ritje in een oude k*t stadsbus

Bart en Marloes stappen in de oude stadsbus. Terwijl Bart achteraan gaat zitten, oortjes in, verzonken in zijn muziek, nestelt Marloes zich naast hem en kijkt verveeld rond. De bus stampt en rammelt door de stad, een diep ritmisch gebonk dat door de hele wagon trekt.Net als Marloes besluit verder te lezen in haar studieboek, ziet ze het: rechts naast haar been zit een restflens waar ooit een armleuning heeft gezeten. De hoekige montageflens trilt mee bij elke hobbel en bocht, alsof het object een eigen hartslag heeft.Een gedachte borrelt op. Zou het iemand opvallen als ze precies daar zou gaan zitten? Ze kijkt rond: bijna niemand in de bus, en wie er is zit vooraan. Alleen Bart, die in zijn muziek verzonken is.Marloes schuift onopvallend op. Ze dekt de spleet af met haar rokje. Nu zit ze perfect — de flens trilt onder haar rokje, tussen haar benen, en elke trilling stuurt een golf door haar lichaam. Het metalen randje drukt door haar onderbroekje tegen haar gevoeligste plek, koud dat langzaam warm wordt. Haar adem versnelt, af en toe ontsnapt er een onderdrukt kreuntje achter een gehoorzaam gekuch.Plotseling kijkt Bart naar haar. "Is alles goed met je?" vraagt hij, een oortje uit. Geforceerd schuift ze naar achteren. "Niets aan de hand, een beetje buikpijn." "Komt vast door die oude, kut stadsbus," zegt hij, en terwijl hij zijn oortjes weer indoet, tast Marloes naar voren. Na even zoeken in combinatie met de trillingen komt het randje weer op precies dezelfde plek. Haar opkomende hoogtepunt was even weggeëbd, maar nu stapelen de trillingen zich weer op.Bart kijkt nog eens. "We zijn er bijna! Geen zorgen!" Marloes knikt, haar lippen samengeperst terwijl ze het randje gewoon door laat resoneren. Het is nu of nooit.En juist als Bart zijn oortje weer in heeft en naar buiten kijkt, breekt het door. Marloes klampt haar boek vast, haar knokkels wit, haar gezicht afgewend. Iemand voorin kijkt naar achteren — ze dekt haar gezicht af met haar boek als schild. Haar adem stokt, komt terug in korte, hete stoten. Ze gluurt naar Bart: niets gemerkt. Ademloos leunt ze achterover, een warme gloed door haar lichaam, en bekijkt met een tevreden grijns het stadslandschap, terwijl de bus gewoon doorraast naar halte twintig, alsof er niets is gebeurd.